ช่างเถอะ เรื่องน่าอึดอัดเกิดขึ้นไปแล้ว ต่อให้เสียดายก็ไม่มีประโยชน์ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน ยังไงเมื่อเช้าก็ทำกับเขาถึงขนาดนั้นแล้ว
เฉินเซียงกลับมาหลังวางสาย ดวงตาแดงก่ำ
เจียงถงถามว่าเป็นอะไร เฉินเซียงเช็ดหยดน้ำตาที่หางตา “แม่โทรมาบอกว่าคุณปู่ป่วยเข้าโรงพยาบาล ค่าผ่าตัดไม่พอ เลยถามฉันเรื่องเงิน ฉันจะไปเอาเงินที่ไหนให้แม่ล่ะ”
พูดไปน้ำตาก็ยิ่งไหลหนักกว่าเดิม “คุณปู่ดีกับฉันมาก หลังเรียนจบฉันก็ยังไม่เคยกลับไปเยี่ยมท่านเลย ฉันอกตัญญูเกินไปแล้ว”
เจียงถงเองก็เติบโตมากับปู่ย่า จึงสนิทกับท่านทั้งสองมากกว่าพ่อแม่ เธอเช็ดน้ำตาให้เฉินเซียง “อย่าร้องเลย ต้องใช้เงินเท่าไร? ฉันให้ยืม”
เฉินเซียงมองเจียงถงด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
เจียงถงบอกว่า “ปกติเธอช่วยฉันไว้ตั้งเยอะ เวลาไปทำงานสาย เธอก็คอยช่วยกลบเกลื่อนให้ตลอด รอเงินเดือนออกแล้วค่อยคืนฉันก็ได้”
เฉินเซียงกุมมือเจียงถงไว้ “ขอบคุณนะ เจียงถง… ขอบคุณจริง ๆ ต่อให้ให้ฉันทำงานหนักแค่ไหนเพื่อเธอก็ยอม”
เจียงถงยิ้ม ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอก
เฉินเซียงต้องใช้เงิน 50,000 หยวนพอดี ส่วนเจียงถงเพิ่งเก็บเงินได้ 50,000 หยวน จึงให้เธอยืมไป
หลังเลิกงาน เฉินเซียงกลับบ้านพร้อมเจียงถง
คราวนี้เจียงถงถึงได้บอกเธอว่า ตัวเองมีลูกชาย เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวและเลี้ยงลูกคนเดียว เด็กไม่มีพ่อ ต่อไปถ้าเธอไม่อยู่บ้าน คงต้องรบกวนเฉินเซียงช่วยดูแลลูกให้หน่อย
จากนั้นก็เล่าเรื่องที่เธอกับเพื่อนสนิทตั้งใจจะร่วมกันเปิดสตูดิโอ ทำงานด้านการตลาดออนไลน์ โดยเริ่มจากขายเสื้อผ้าผู้หญิงกับเสื้อผ้าเด็กเป็นหลัก
“พวกเราสองคนมีคนไม่พอ ฉันเลยนึกถึงเธอ ถ้าพวกเราผู้หญิงสามคนทำด้วยกันแล้วสำเร็จ ก็แบ่งกำไรกันคนละเท่า ๆ กัน ถ้าไม่สำเร็จ ฉันรับความเสี่ยงเอง จะไม่ให้พวกเธอต้องขาดทุน”
เจียงถงรู้ตัวดี ในเมื่อเธอเป็นคนเสนอให้เริ่มต้นธุรกิจ ความเสี่ยงทั้งหมดก็ควรเป็นของเธอ จะให้เพื่อนพลอยรับภาระไปด้วยไม่ได้
เฉินเซียงรับปากอย่างมั่นใจ “ไม่ล้มเหลวหรอก งานเบื้องหลังฉันจัดการเอง งานการตลาดที่ทำอยู่ทุกวันฉันก็เข้าใจดี”
เจียงถงจึงค่อยวางใจ
เฉินเซียงกุมมือเจียงถง “เธอเองก็ลำบากไม่น้อยเลยนะ”