ปวดหัวเหลือเกิน
เจียงถงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอมึนงงอยู่หลายนาที กว่าจะฝืนพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงได้ก็แทบหมดแรง พอก้มดูเวลาก็พบว่า...เก้าโมงกว่าแล้ว
แย่แล้ว
วันนี้ต้องไปทำงานสายอีกแน่
ช่างเถอะ ยังไงก็จะลาออกอยู่แล้ว ไม่สนแล้ว!
เจียงถงลุกจากเตียง ผมยังยุ่งฟูอยู่เล็กน้อย สายตาเหลือบไปเห็นขวดเบียร์กับกระดาษโน้ตบนโต๊ะ
สวีเหมียวเหมียวเป็นคนเขียนไว้: 【ฉันกลับก่อนนะ เห็นเธอยังหลับอยู่เลยไม่ได้ปลุก】
เจียงถงได้แต่ถอนใจ เมื่อคืนเธอกับสวีเหมียวเหมียวดื่มกันไปตั้งเท่าไรกันนะ ถึงกับเมาหนักจนจำอะไรไม่ได้เลย
“เจียงหมิงหยาง—”
เธอผลักประตูห้องเด็กเข้าไป แต่ไม่เห็นใครอยู่ในห้องนอน จึงเดินเข้าไปในห้องน้ำด้านใน
เจียงหมิงหยางนั่งอยู่บนโถส้วม “มีอะไรเหรอฮะ หนูกำลังอึอยู่”
เจียงถงร้องอ้อ “เช้านี้อยากกินอะไร โจ๊กข้าวโอเคไหม”
เจียงหมิงหยาง: “……”
เจียงถงตั้งหม้อหุงข้าวต้มไว้ แล้วค่อยไปล้างหน้าแปรงฟัน
ระหว่างที่ยังอมแปรงสีฟันอยู่ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
เธอชะงักไป ก่อนจะรีบออกไปดู แล้วก็เห็นหลี่จิ่งเฉินยืนหอบข้าวของพะรุงพะรังอยู่