หลี่จิ่งเฉินเปิดสมุดขึ้นมาหน้าหนึ่งตามใจชอบ เซ็นชื่อลงไปแล้วส่งสมุดคืนให้
“หนูน้อย ซื้อสมุดเล่มนี้มาจากไหนเหรอ?”
“หม่าม้าซื้อให้ผมที่เจียเจียฝูครับ” เจียงหมิงหยางตอบ “ผมมีตั้งหลายเล่มแน่ะ คุณประธานเกาลัดอยากได้เล่มนี้เหรอครับ?”
หลี่จิ่งเฉินเพียงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร!
ใบจากต้นอู๋ถงข้าง ๆ ร่วงลงมาแปะบนศีรษะเด็กชาย เขายื่นมือออกไป กำลังจะปัดใบไม้ออกจากผมของเด็ก แต่เฉินเซียงก็เรียกหยางหยางเสียงดังขึ้นมาก่อน
“คุณประธานเกาลัด บ๊ายบายครับ ผมชื่อหยางหยางนะ จำผมไว้ด้วยล่ะ!”
“อืม”
หลี่จิ่งเฉินชักมือกลับแล้วล้วงกระเป๋า มองส่งเด็กน้อยเดินไปหาคุณแม่ของเขา หรือว่าเขาคิดไปเอง ทำไมยิ่งมองเด็กคนนี้ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้า
แต่เขาไม่รู้จักแม่ของเด็กเลย!
……
หลังกลับถึงบ้าน เจียงหมิงหยางก็หยิบลายเซ็นของหลี่จิ่งเฉินมาดูอย่างตื่นเต้น
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ เขาหยิบลายเซ็นที่ขอให้เจียงถงหาให้มาเทียบดู
เอ๊ะ ลายมือเหมือนกันเลย
เจ้าตัวเล็กเอียงคอครุ่นคิด ดูท่าหม่าม้ากับคุณประธานเกาลัดจะสนิทกันจริง ๆ นะ
ไม่นานเจียงถงก็กลับถึงบ้าน เธอเพิ่งเห็นข้อความที่สวีเหมียวเหมียวส่งมา บริษัทรับเหมาก่อสร้างหูซื่อของพ่อหูจื้อเฉวียนประกาศล้มละลายกะทันหันในชั่วข้ามคืน
สวีเหมียวเหมียวบอกว่า “แปดส่วนคงเป็นฝีมือหลี่จิ่งเฉินนั่นแหละ”
เจียงถงยังไม่ค่อยเชื่อ “ตอนนี้เขามีอิทธิพลขนาดนั้นเลยเหรอ?”
สวีเหมียวเหมียวว่า “นี่เธอไม่รู้ความสามารถของอดีตสามีเลยสินะ เธอไม่รู้หรือไงว่าช่วงสองปีมานี้เขาซื้อโรงแรมไปตั้งกี่แห่ง แค่ในเขตเมืองนานตี้ก็มีตั้งยี่สิบแห่งแล้ว สำหรับเขาแล้ว การทำให้ตระกูลหูเล็ก ๆ ล่มจมก็ง่ายพอ ๆ กับเหยียบมดตายตัวหนึ่ง”