เสียงดังปัง
ราวกับก้อนกรวดเล็ก ๆ กระทบผิวน้ำในใจ ก่อนทิ้งระลอกคลื่นไว้เป็นวง
แพขนตายาวของเธอกะพริบไหว ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว “อย่างนั้นหรือคะ ถ้าอย่างนั้นก็ยินดีด้วย ขอให้คุณทั้งสองครองรักกันไปนาน ๆ นะคะ”
“……” หลี่จิ่งเฉินเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไรอีก
การสัมภาษณ์จบลง
เจียงถงลุกขึ้น ยื่นมือออกไป “ขอบคุณที่มาร่วมให้สัมภาษณ์กับบริษัทของเรานะคะ”
หลี่จิ่งเฉินหลุบตาลง จับมือกับเธอ
หลังชายหนุ่มจากไป เจียงถงก็กลับไปยังห้องทำงานของเธอ
หัวหน้าแผนกพูดอย่างจนใจ “เธอนี่มันซื่อบื้อจริง ๆ เมื่อกี้น่าจะถามต่อว่าเจ้าสาวของเขาเป็นใคร แบบนั้นถึงจะมีประเด็นให้คนสนใจ!”
เจียงถงไม่มีอารมณ์จะคิดเรื่องนั้น ในหัวมีแต่เรื่องที่ว่าเขามีคู่หมั้นแล้ว
หึ ๆ คู่หมั้นของเขาคงเป็นแฟนเก่าสินะ! คนนั้นคือแสงจันทร์ขาวในใจเขาเลยนี่นา
“พวกเธอเห็นไหม ท่านประธานเครือบริษัทตี้จิ่งคนนั้นหล่อมาก แถมยังสูงด้วย กะด้วยสายตาน่าจะสูงถึง 190 เซนติเมตรเลยมั้ง”
“ผู้ชายแบบนี้ให้ความรู้สึกปลอดภัยจัง ฉันชอบผู้ชายแมน ๆ”
“อย่าคิดไปไกลเลย เขาบอกแล้วว่ามีคู่หมั้น หล่อกับสวยก็เหมาะกันดี”
เสียงซุบซิบนินทาดังไม่ขาดสาย
ปกติเวลาคนอื่นนินทากัน เจียงถงต้องร่วมวงพูดสักสองสามประโยค แต่วันนี้เธอไม่มีอารมณ์จะร่วมวงเลย
“เจียงถง เลิกงานแล้วนะ”
เพื่อนร่วมงานเรียกเธอสองครั้ง เธอถึงได้สติ แล้วขานรับเบา ๆ
เก็บของเตรียมกลับ
เธอกับหลี่จิ่งเฉินไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก เรื่องลูกก็ยิ่งไม่มีทางบอกเขา!
เจียงหมิงหยางยังเป็นหวัดและมีน้ำมูก เธอจึงแวะโรงพยาบาลซื้อยาให้ลูกเสียเลย
“สวัสดีค่ะ ทั้งหมด 380 หยวนค่ะ”
“อ้อ จ่ายผ่านวีแชตค่ะ”
ได้ยินเสียงติ๊ดตอนเงินถูกหัก เจียงถงก็ก้มมองยอดเงินคงเหลือที่แทบไม่เหลืออะไรแล้ว คิ้วขมวดเข้าหากัน
พอมีลูกถึงได้รู้ว่าเงินไหลออกเหมือนสายน้ำ ใช้จ่ายไปทุกทางจนเก็บเงินไม่อยู่
น้ำมันรถก็หมดแล้วด้วย—
เธอขับเข้าไปเติมน้ำมันที่ปั๊ม รถควรเติมเบนซิน 95 แต่เพื่อประหยัดเงิน เธอเติมเบนซิน 92
“เจ้าของรถคะ แน่ใจนะคะ รถของคุณควรเติมเบนซิน 95 ค่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เติม 92 ก็ได้” เจียงถงพูดอย่างกระดากใจเล็กน้อย