เจียงถงได้ยินเสียงผู้ชายที่คุ้นเคยนั้น ราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเหมือนอยู่กันคนละภพ
ไม่ได้เจอกันตั้งนาน
พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน
เจียงถงยังไม่รีบหันไปมอง เธอวางแก้วน้ำที่เพิ่งดื่มลงอย่างใจเย็น ปรับอารมณ์ให้เรียบร้อย ก่อนจะยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก แล้วค่อยเงยหน้าขึ้น
เธอมองหลี่จิ่งเฉินด้วยรอยยิ้มสงบนิ่งไม่ต่างจากคนอื่น
เขาสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำ ขับให้ร่างสูงสง่าดูโดดเด่น คิ้วตาคมเข้ม ใบหน้าครองความเด็ดเดี่ยว
บรรยากาศราวกับผู้มีอำนาจที่สั่งสมความมั่งคั่งปรากฏชัดขึ้นมาในพริบตา ทั้งสุขุมรอบคอบและเป็นผู้ใหญ่
ตอนที่เจียงถงมองหลี่จิ่งเฉิน เขากลับไม่ได้มองเธอ
เขากล่าวคำว่า «สุขสันต์วันเกิด» กับซ่งชิงอี้ ก่อนสายตาจะเลื่อนมาหยุดที่เจียงถงอย่างไม่ใส่ใจนัก ชะงักไปเพียงชั่วขณะ
«คุณก็มาด้วย»
น้ำเสียงของเขาฟังดูเป็นธรรมชาติและสบาย ๆ
«ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ» เจียงถงรับคำ
ทำไมรู้สึกว่าเขาหล่อขึ้น แถมยังผอมลงนิดหน่อยด้วย?
ช่างเถอะ เธอยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง กลบเกลื่อนความเยาะหยันตัวเองที่ฉายอยู่ในดวงตา
ซ่งชิงอี้บอกให้หลี่จิ่งเฉินรีบนั่งลง
เจียงถงแอบด่าซ่งชิงอี้ในใจว่าไอ้ตัวซวย จัดที่นั่งยังไงถึงให้หลี่จิ่งเฉินมานั่งข้างเธอได้!
คราวนี้เธอนั่งไม่ติดเสียแล้ว
«ฉันขยับไปอีกหน่อยนะ» เจียงถงเลื่อนเก้าอี้ออกไปด้านข้าง
ซ่งชิงอี้เอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ว่า «พวกคุณเป็นสามีภรรยากัน ยังต้องเกรงใจกันขนาดนี้อีกเหรอ»
เจียงถงถลึงตามองซ่งชิงอี้ บอกให้เขาหุบปากแล้วพูดให้เป็นเรื่องเป็นราว
ซ่งชิงอี้ไม่สนใจสายตาของเจียงถง เขาเบ้ปากไปทางหลี่จิ่งเฉิน «เมื่อกี้ฉันไม่ได้บอกหรือไงว่าคนสวยคนนี้มีเจ้าของแล้ว! ก็ท่านประธานหลี่จิ่งเฉินแห่งตี้จิ่งอินเตอร์เนชันแนลคนนี้ไง!»
«ให้ตายเถอะ… เขาคือหลี่จิ่งเฉินเองเหรอ»
«เหล่าซ่ง นายไม่เห็นจะน่าคบเลย ทำไมไม่บอกกันก่อน»
«นั่นสิ รู้อย่างนี้น่าจะเตรียมของขวัญพบหน้ามาให้ท่านประธานหลี่สักหน่อย!»
ผู้ชายหลายคนที่อยู่ในงาน บางคนไม่รู้จักหลี่จิ่งเฉิน พอรู้เข้าก็รีบประจบเขาทันที
พวกเขารินเหล้าให้หลี่จิ่งเฉินกันไม่หยุด พูดจาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ
«คุณนายหลี่สวยเลิศล้ำจริง ๆ เหมาะสมกับท่านประธานหลี่มากเลยครับ!»
กระแสประจบประแจงพัดมาถึงทางเจียงถงด้วย เหล้าก็ถูกรินมาถึงเธอ มีคนเชิญให้เธอดื่มสักแก้ว แต่ยังไม่ทันที่เจียงถงจะได้พูด หลี่จิ่งเฉินก็เอ่ยขึ้นว่า
«เธอคออ่อน ดื่มเหล้าไม่ได้»
«อย่าถือสาเลยครับ พี่ชายคนนี้ของผมขึ้นชื่อเรื่องรักเมีย!» ซ่งชิงอี้รับคำต่อจากหลี่จิ่งเฉิน «มา ดื่มกันเถอะ!»
เจียงถงดื่มต่อไม่ไหวแล้ว เธอลุกขึ้นยืน พลางพูดเสียงเรียบว่า «ฉันไปห้องน้ำก่อน»
เธอลุกขึ้นเดินผ่านข้างหลี่จิ่งเฉิน ถุงน่องเสียดสีกับกางเกงขายาวสีดำของเขาจนเกิดไฟฟ้าสถิต น่องของเธอถูกช็อตเข้าให้
เธอทั้งอายทั้งกระดาก!
ความรู้สึกจากไฟฟ้าสถิตเมื่อครู่นี้ทำให้หลี่จิ่งเฉินต้องไขว่ห้าง เขาคอแห้งผากจึงยกน้ำเปล่าขึ้นดื่มอึกหนึ่ง
ไม่ได้เจอกันตั้งนาน รูปร่างของเธอยังคงงดงามอรชรเหมือนเดิม!
…
เจียงถงมาถึงห้องน้ำ ถึงได้พอหายใจหายคอคล่องขึ้นบ้าง
ถุงน่องบ้าบอนี่ รู้อย่างนี้วันนี้ไม่ใส่มาก็ดี
อยากรีบไปจากที่นี่เหลือเกิน แค่นึกถึงกลิ่นอายของอดีตสามี หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมา
เธอหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาซ่งชิงอี้ «ฉันมีธุระ ขอตัวกลับก่อนนะ!»
ซ่งชิงอี้ตอบกลับว่า «หือ? เสื้อคลุมเธอยังอยู่ที่นี่นะ!»
«ช่วยเอาออกมาให้หน่อยสิ! ฉันอยู่ตรงลิฟต์ ไม่เข้าไปแล้ว»
เจียงถงไม่อยากกลับเข้าไปจริง ๆ
อุตส่าห์มาร่วมฉลองวันเกิดให้ซ่งชิงอี้ดี ๆ ถ้ารู้แต่แรกว่าอดีตสามีก็มาด้วย เธอไม่มีทางมาเด็ดขาด
ไม่นานซ่งชิงอี้ก็ออกมา ในมือยังถือเสื้อคลุมของเจียงถงมาด้วย
เจียงถงรับเสื้อคลุมมา ก่อนจะเตะน่องซ่งชิงอี้เต็มแรง
«โอ๊ย!! เธอใส่รองเท้าส้นสูงแล้วยังเตะฉันอีก คิดจะฆ่าเจ้าของวันเกิดหรือไง!»
«ฆ่านายก็ดีสิ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าฉันหย่ากับหลี่จิ่งเฉิน ยังเชิญเขามาอีก แถมยังพูดอะไรชวนให้คนเข้าใจผิด นายตั้งใจใช่ไหม อยากโดนดีนัก!»
ซ่งชิงอี้เบ้หน้าทำท่าเจ็บปวด «เขาก็พี่น้องฉัน ส่วนเธอก็เพื่อนรัก ฉันแค่อยากช่วยให้พวกเธอกลับไปคืนดีกัน!»
«ฉันไม่มีทางคืนดีกับหลี่จิ่งเฉิน ต่อให้ให้ฉันคืนดีกับหมา ฉันก็ไม่คืนดีกับเขาหรอก»
ทุกคำที่เธอพูด
ลอยเข้าหูของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง
เจียงถงไม่เห็นหลี่จิ่งเฉิน!
พอหันหลังจะเดินจากไป เธอถึงเห็นใบหน้าเย็นชาเฉียบคมของอดีตสามี
เขาได้ยินคำพูดเมื่อครู่หมดแล้ว
ซ่งชิงอี้กระแอมหนึ่งที รีบเอ่ยอย่างรู้สถานการณ์ว่า «พวกคุณคุยกันเถอะ ฉันขอตัวก่อน»
เจียงถง «…»
หลี่จิ่งเฉินจ้องเจียงถง ดวงตาลึกล้ำฉายแววพินิจพิเคราะห์ขึ้นมาหลายส่วน «อย่าเข้าใจผิด วันนี้ผมก็ไม่ได้มาเพราะคุณ»
«ฉันรู้ ซ่งชิงอี้หวังดี แต่เขาหวังดีผิดเรื่อง»
«อืม» น้ำเสียงหลี่จิ่งเฉินเย็นชา «เขานี่ชอบเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาสอดจริง ๆ!»
เจียงถงมองเขาแล้วพูดว่า «ยังไม่ได้แสดงความยินดีกับคุณเลยที่ตั้งบริษัทของตัวเอง ต่อไปคงต้องเรียกคุณว่าท่านประธานหลี่แล้วสินะ»
ลูกกระเดือกของหลี่จิ่งเฉินขยับเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นเยียบเป็นพิเศษ «ขอบคุณ»
จากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดอีก
เจียงถงเตรียมขับรถกลับ รถปอร์เช่สีขาวคันเล็กของเธอค่อนข้างเก่าแล้ว เธอขับมาหลายปี
รถแฟนธอมสีดำคันหนึ่งแล่นมาทางเธอ สัญลักษณ์รูปเทพธิดาตัวน้อยสีทองโดดเด่นสะดุดตา
«ขึ้นรถ ผมไปส่ง» หลี่จิ่งเฉินนั่งอยู่ที่เบาะหลัง กระจกหน้าต่างเลื่อนลง
เจียงถงมองรถโรลส์-รอยซ์แล้วใจลอยไปชั่วขณะ
ครั้งหนึ่งเขาเคยโอบไหล่เธอ แล้วพูดกับเธออย่างจริงจังว่า «ผมจะตั้งใจหาเงิน ซื้อรถโรลส์-รอยซ์ให้คุณ จะไม่ยอมให้คุณนายหลี่ต้องทนทุกข์แม้แต่นิดเดียว»
เจียงถงได้สติกลับมา «ไม่เป็นไร ฉันขับรถมาเอง»
หลี่จิ่งเฉินขมวดคิ้วคมเข้มเล็กน้อย «ขึ้นรถ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย เรื่องบ้าน»
เจียงถงนิ่งเงียบไปหลายวินาที
สุดท้ายเธอก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหลัง ที่นั่งกว้างขวางเสียจนมีคนนั่งถึงหกคนก็ยังเหลือที่
เจียงถงถามเขาว่า บ้านมีอะไรหรือ
หลี่จิ่งเฉินให้คนขับยกฉากกั้นขึ้น ก่อนจะพูดว่า «บ้านหลังที่ลวี่เฉิง ผมโอนให้คุณแล้วไม่ใช่เหรอ ผ่านมาตั้งสองปีแล้ว ทำไมไม่เคยไปอยู่สักครั้ง»
เจียงถงกะพริบตา «คุณรู้ได้ยังไง»
หลี่จิ่งเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย «ผมจ่ายค่าส่วนกลางกับค่าทำความร้อนมาตลอด ฝ่ายนิติบุคคลบอกผมว่าไม่มีใครเคยเข้าไปอยู่»
เจียงถงพูดว่า «ฉันก็มีบ้านอยู่แล้ว อีกอย่าง—»
«อีกอย่างอะไร»
«อีกอย่าง เราหย่ากันแล้ว จะให้ฉันอยู่บ้านที่เคยเป็นเรือนหอได้ยังไง»
ตอนนี้เจียงถงพักอยู่ที่บ้านหลังเดิมของเธอ ในสวนดอกจื่อเวย ซึ่งเป็นบ้านที่ปู่ย่าทิ้งไว้ให้
แววผิดหวังวูบหนึ่งปรากฏในดวงตาของหลี่จิ่งเฉิน
«บ้านหลังนั้นดีกว่าสวนดอกจื่อเวยอยู่หน่อย กว้างขวางกว่า ผมนึกว่าคุณคงไม่ย้ายออก»
เจียงถงพูดว่า «ตอนหย่าก็ตกลงกันแล้วว่า ของใครก็เป็นของคนนั้น ฉันยังไม่หน้าด้านขนาดจะไปอยู่บ้านอดีตสามีหรอก»
หลี่จิ่งเฉินมองเธอ
มองใบหน้าสวยราวภาพวาดของเธอที่ยังคงงดงามเหมือนเดิม รวมถึงแววตาสบาย ๆ ไม่ใส่ใจและไม่ยี่หระเหมือนเมื่อก่อน
เขายกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน «ถ้าอย่างนั้น ผมก็ขายบ้านหลังนั้นได้อย่างสบายใจแล้ว»
เจียงถงพยักหน้า «อืม แล้วแต่คุณ»
จากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดอีก อุณหภูมิภายในรถลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด
เจียงถงเท้าคาง คิดว่าจะชวนคุยเรื่องอะไรดีเพื่อคลี่คลายบรรยากาศอึดอัด…
«ช่วงนี้ทางคุณแม่สบายดีใช่ไหม»
«อืม» หลี่จิ่งเฉินเหลือบมองเธอ ก่อนจะเบือนสายตากลับไป
«แล้วแฟนเก่าของคุณล่ะ? ฉันถอนตัวแล้ว ก็น่าจะเปิดทางให้คุณสองคนได้อยู่ด้วยกันแล้วนี่ อาการซึมเศร้าของเธอดีขึ้นหรือยัง—»
เธอยังพูดไม่ทันจบ
สายตาคมกริบของหลี่จิ่งเฉินก็พุ่งมาทางเจียงถง ราวกับถ้าเธอพูดต่ออีกคำ เขาจะบิดคอเธอให้หักเสียเดี๋ยวนั้น
เจียงถงยักไหล่ «ก็แค่ถามเฉย ๆ เราหย่ากันแล้ว คุณจะคบกับใครก็เป็นอิสระของคุณ»
«หุบปาก» หลี่จิ่งเฉินหยิบนิตยสารขึ้นมาอ่าน
การเดินทางทอดยาวผ่านไป
เมื่อมาถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้านสวนดอกจื่อเวย…
เจียงถงไม่อยากให้รถของหลี่จิ่งเฉินขับเข้าไปข้างในอีก จึงรีบพูดว่า «ขอบคุณที่มาส่งนะ»
หลี่จิ่งเฉินเลิกคิ้ว «ไม่ชวนผมขึ้นไปนั่งหน่อยเหรอ»
แววตาของเจียงถงไหววูบ
เธอไม่แน่ใจว่าสวีเหมียวเหมียวพาเจียงหมิงหยางกลับมาหรือยัง!