เจียงถงร้อนใจมาก เมื่อวานเขาบอกว่าจะมา แต่สุดท้ายก็ไม่มา
แถมใครโทรหาเขาก็ไม่รับสาย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นหรือเปล่า
ริมถนนสุดสายตา ภายในรถ
หลี่จิ่งเฉินเห็นเงาร่างของเจียงถงที่กำลังตามหาเขา มุมปากบางยกขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางร้อนใจของเธอ เขาก็อดหวังไม่ได้ว่าเธอกำลังตามหาเขาอยู่ ราวกับทำให้เกิดภาพลวงตาขึ้นมาว่า แท้จริงแล้วเธอก็ยังรักเขาอยู่เหมือนกัน
“คุณหลี่ครับ ดูเหมือนพิธีตัดริบบิ้นจะจบไปแล้วครับ” ติงจงเหลียงพูดอย่างจนใจ
“คุณยังจะลงจากรถไหมครับ?”
“ช่างเถอะ”
ติงจงเหลียงรับคำ พลางสตาร์ตรถ แล้วเหลือบมองชายที่ยังมีผ้าพันแผลพันอยู่ในกระจกมองหลัง
……
สวนจื่อเวย
เฉินเซียงอยู่เป็นเพื่อนเจ้าตัวเล็กที่บ้าน พอไม่ได้เจอคุณประธานเกาลัด เด็กน้อยก็ตาแดงก่ำ เขายังไม่ได้ขอเส้นผมจากคุณประธานเกาลัดเลยสักเส้น
เฉินเซียงบอกว่า “ถ้าไม่ได้เจอคุณประธานเกาลัด งั้นเราไปเจอเลขาของเขากันเถอะ!”
เด็กน้อยมองเธอด้วยแววตารู้ทัน “คุณน้าเซียงเซียง ผมว่าเป็นคุณน้าเองมากกว่าที่อยากไปเจอคุณอาเลขานะครับ”
เฉินเซียงไอค่อกแค่ก อย่าแฉกันได้ไหมเนี่ย……
ติงจงเหลียงเพิ่งพาหลี่จิ่งเฉินกลับไปส่งที่พัก เพราะวันนี้หลี่จิ่งเฉินประสบอุบัติเหตุระหว่างทาง ติงจงเหลียงจึงไปรับเขาจากโรงพยาบาลกลับมา
เฉินเซียงพาเจียงหมิงหยางไปหาติงจงเหลียง ทั้งสามคนเดินเล่นด้วยกันในสวน