เจียงถงกลับมานานตี้เพียงลำพังแล้ว
สวีเหมียวเหมียวมองเธอหิ้วข้าวของพะรุงพะรังกลับมา
เจียงถงบอกว่า “ซื้อจากศูนย์การค้า นี่ของเธอ หลี่จิ่งเฉินเป็นคนจ่าย”
สวีเหมียวเหมียวอุทาน “โอ้โห อดีตสามีนี่รวยจริง ๆ แต่ก็ไม่ลืมบุญคุณคนเก่า! แล้วทำไมเขาไม่ส่งเธอกลับมาล่ะ ปล่อยให้กลับมาคนเดียวได้ยังไง?”
เจียงถงขมวดคิ้ว พูดส่ง ๆ ว่า “ไม่รู้เหมือนกัน จู่ ๆ เขาก็โกรธขึ้นมาอีกแล้ว อาจจะแก่ขึ้นก็ได้มั้ง”
สวีเหมียวเหมียวแทบสำลักข้าว... หลี่จิ่งเฉินเพิ่งอายุ 29 เอง จะเรียกว่าแก่เกินไปก็ไม่ใช่กระมัง
เจียงถงหันไปดูเจียงเมียนหยางในห้อง
เพราะกลัวหลี่จิ่งเฉินจะเห็นลูกชาย เธอจึงให้สวีเหมียวเหมียวพาเจ้าตัวเล็กกลับนานตี้มาก่อนแล้ว
ตอนกลางคืน
เจียงถงกำลังวุ่นอยู่กับเรื่องร้านค้าออนไลน์ เจียงหมิงหยางก็โอบคอเธอจากด้านหลัง ออดอ้อนขึ้นมา
“หม่าม้า! ลืมแล้วเหรอว่ารับปากผมไว้สามข้อ ยังไม่ได้ถามผมเลย!”
เจียงถงทั้งขำทั้งจนใจ “ได้ งั้นพูดมาเลย ตอนนี้ความปรารถนาสามข้อของลูกคืออะไร?”
เจียงหมิงหยางเอียงคอคิด “กินเคเอฟซี!”
เจียงถงยิ้ม “งั้นสั่งชุดถังใหญ่ให้มาส่ง กินกันที่บ้านดีไหม?”
“ได้ครับ!”
“แล้วความปรารถนาข้อที่สองล่ะ?” เจียงถงถามอีกครั้ง
เธอคิดว่าความปรารถนาข้อที่สองของลูกชายคงเป็นการขอให้เธอหาพ่อใหม่ให้เขา!
ใครจะคิดว่าเจ้าตัวเล็กกลับพูดอย่างจริงจังว่า “ความปรารถนาข้อที่สองของผมคือ ห้ามแม่นอนดึกอีกนะ ก่อน 5 ทุ่มต้องเข้านอน อย่าทำงานหนักเกินไป!”