ซ่งมั่วบอกที่อยู่กับคนขับ รถก็เลี้ยวหัวรถมุ่งหน้าไปทางโรงพยาบาล
ยี่สิบนาทีต่อมา ซ่งมั่วมาถึงตึกผู้ป่วยในของโรงพยาบาล
ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นซ่งป๋อหยวนเอนพนักหัวเตียงครึ่งตัว กำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอย่างมีชีวิตชีวา
หน้าตาสดใส น้ำเสียงกังวาน ไหนเลยจะมีทีท่าเหมือนคนป่วย
"ซ่งมั่ว?"
เซียวซูหยุนนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง พอเห็นซ่งมั่วเดินเข้ามา ก็ชะงักไปเล็กน้อย
เด็กคนนี้ตอนออกจากตระกูลซ่งไปอายุแค่สิบแปด ยังเขินอาย หน้าตายังไม่โตเต็มที่
ตอนนี้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ รูปร่างบางระหง ผิวขาวเนียน ใบหน้าละเอียดประณีตจนหาที่ติไม่ได้
ดวงตาคู่หนึ่งใสสว่างราวกับหยกชุบน้ำ
ยืนอยู่ตรงนั้นทั้งตัว กลับทำให้ห้องผู้ป่วยดูสว่างขึ้นมาไม่น้อย
เซียวซูหยุนแววตาเย็นเยียบวาบหนึ่ง สมน้ำหน้าที่จะเข้าตาตระกูลฟู่ได้
หน้าตาแบบนี้ สวยจริงๆ นั่นแหละ
ซ่งมั่วเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย มองซ่งป๋อหยวนบนเตียง:
"ฉันดูท่าทางคุณไม่ได้ป่วยอะไรนี่นา"
เซียวซูหยุนรีบพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงแบบเอาใจ:
"ทำไมจะไม่ป่วย! คุณพ่อเธอช่วงนี้วุ่นวายหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับงานบริษัท กินไม่ได้นอนไม่หลับ หมอบอกว่าเขาทำงานหนักเกินไป ต้องพักผ่อนเงียบๆ สักระยะ"
ซ่งป๋อหยวนวางสายแล้ว ยิ้มแก้มปริโบกมือเรียกซ่งมั่ว:
"เสี่ยวมั่ว เร็วเข้ามา ให้พ่อดูหน่อย"
เขามองซ่งมั่วตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาจ้องอยู่ที่ใบหน้าเธอนานอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดอย่างเป็นกันเอง:
"ไม่เจอกันหลายปี โตเป็นสาวแล้ว พ่อกับแม่คิดถึงเธอมาก"