ซ่งมั่วเดินออกมาจากประตูใหญ่ของอาคารผู้ป่วยใน
ยามเย็น แสงตะวันทอแสงจ้าลงมาอย่างชัดเจน แสงจ้าเสียบแทงเข้าตาจนเจ็บแปลบ
เธอรีบใส่แว่นกันแดด ยืนนิ่งอยู่กับที่สองสามวินาที ก่อนจะก้าวเดินออกไป
คำพูดของเซียวซูหยุนเหมือนหนามที่ติดอยู่ในลำคอ ทำให้จิตใจของเธอเหม่อลอย
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ แขนก็ถูกดึงไว้จากด้านข้าง
"ที่รัก!"
ซ่งมั่วหยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน หันกลับไปมอง
กู้หวยยี่นั่งอยู่บนรถเข็น เงยหน้ามองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความดีใจที่อดกลั้นไว้ไม่อยู่
บนหน้าผากของเขายังพันผ้าพันแผลอยู่ ใบหน้าดูอิดโรย แต่ดวงตากลับสุกสว่างผิดปกติ
เขาเดิมพันถูกแล้ว
พวกเพจที่ปล่อยข่าวว่าระหว่างเขากับสวีจิงหยาสนิทสนมเหมือนสามีภรรยานั้น ตั้งแต่แรกเขารู้อยู่แล้วว่าสวีจิงหยาเป็นคนจ้างมาทำ
เขาไม่ได้ขัดขวาง
ไม่ใช่แค่ไม่ขัดขวาง ยังแอบสั่งเลขาให้ทุ่มเงินให้เพจเหล่านั้นแชร์ต่อมากขึ้นอีก
เขาก็แค่อยากให้ซ่งมั่วเห็น
อยากดูว่าเธอจะหึงหรือเปล่า
ตอนนี้ดูเหมือนว่า เขาเดิมพันถูกแล้ว!
ซ่งมั่วยังรักเขาอยู่ เห็นเขาสนิทกับสวีจิงหยา เธอทนไม่ไหวจนต้องมาเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล
เมื่อกี้เขาเห็นเธอนวดตา ยังไงก็ต้องร้องไห้แน่นอน
กู้หวยยี่รู้สึกสะใจอยู่ในใจ
เธอพูดจาแข็งกร้าวแค่ไหน ร่างกายก็ยังซื่อสัตย์
เธอรักเขามาก ยังวางเขาไม่ลง!
กู้หวยยี่กำมือซ่งมั่วไว้แน่น น้ำเสียงจงใจทำอ่อนลงอย่างออดอ้อน:
"ที่รัก ทำไมเพิ่งมา ฉันรอเธอนานแล้วนะ"
ซ่งมั่วสะบัดมือเขาออกทันที
แรงไม่น้อย รถเข็นถูกแรงกระตุกจนโยกไปมา
"ที่รัก?" กู้หวยยี่ทำหน้าตกใจ
ซ่งมั่วถอยหลังไปหนึ่งก้าว น้ำเสียงเย็นชาราวกับแช่แข็ง: