จิงหนาน
กู้หวยยี่ลงจากเครื่องบินก็ตรงกลับบ้านทันที
ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นพี่สาวหวังเดินออกมาจากครัว มือถือผ้าขี้ริ้ว ท่าทางกระวนกระวาย
“คุณผู้ชาย ฉันกำลังจะโทรหาคุณพอดี—จิ่วหมี่หายไปแล้ว”
กู้หวยยี่หยุดฝีเท้า: “หายไปหมายความว่ายังไง”
“เมื่อวานฉันมาให้อาหารยังเห็นอยู่ เช้านี้มาอีกที หาทั่วบ้านแล้วก็ไม่เจอ”
พี่สาวหวังขยี้มือ “...หรือว่าคุณผู้หญิงกลับมาเอาไป”
กู้หวยยี่ไม่ตอบ รีบก้าวยาวๆ ไปที่ห้องนอน
เปิดตู้เสื้อผ้า เสื้อผ้าของซ่งมั่วหายไปหมด
เขาลิ้นชัก ชั้นล่างสุดเดิมมีกล่องผ้าไหมวางอยู่
ข้างในเป็นพู่กันอันโปรดของซ่งมั่ว ว่ากันว่าอาจารย์ของเธอให้ไว้ ปกติไม่ให้ใครแตะ
ตอนนี้ในลิ้นชักว่างเปล่า
กู้หวยยี่กวาดสายตามองไปรอบห้อง จู่ๆ ก็หยุดที่กำแพงฝั่งตรงข้าม
ภาพวาดชุดแต่งงานที่เคยแขวนอยู่ตรงนั้นหายไป
กู้หวยยี่หันกลับ: “ภาพวาดล่ะ”
พี่สาวหวังหดคอเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปหยิบถุงพลาสติกออกมาจากห้องเก็บของ
ในถุงเป็นเศษกระดาษ ฉีกขาดกระจุยกระจาย
“เมื่อสองวันก่อนฉันมาทำความสะอาด เห็นในถังขยะ... ฉันคิดว่าคุณกับคุณผู้หญิงอาจจะทะเลาะกัน เลยไม่กล้าทิ้ง ก็เก็บไว้”
กู้หวยยี่เขี่ยเศษกระดาษเหล่านั้น
กระดาษวาดภาพถูกฉีกเป็นสิบกว่าแผ่น ต่อกลับไม่ได้
กลางเศษกระดาษยังมีเศษกระดาษสีแดงปะปนอยู่ หยิบขึ้นมาดู—