ซ่งมั่วเป็นเด็กดีที่เชื่อฟังในสายตาของทุกคน
สิ่งที่เธอเคยทำที่กบฏที่สุดคือการแอบไปจดทะเบียนสมรสกับกู้หวยยี่โดยไม่บอกครอบครัว
จนกระทั่งสามปีหลังแต่งงาน แม่บุญธรรมที่ไม่ค่อยได้ติดต่อกันก็โทรมาบอกให้เธอแต่งงานคลุมถุงชน
เธอถึงได้บอกพวกเขาว่าตัวเองแต่งงานไปแล้ว
“ซ่งมั่ว เธอคิดว่าแม่โง่หรือไง?”
“คิดว่าทำทะเบียนสมรสปลอมมา แม่จะเชื่อว่าเธอแต่งงานแล้วเหรอ?”
“แม่คะ หนูไม่ได้...”
“ยังจะเถียงอีก ฉันให้คนไปตรวจสอบแล้ว ระบบของสำนักงานทะเบียนไม่มีบันทึกการจดทะเบียนของเธอกับคนแซ่กูคนนั้นเลย”
ซ่งมั่วนิ่งไปทั้งตัว
ของปลอม?
จะเป็นของปลอมได้ยังไง?
...
สองชั่วโมงต่อมา
ซ่งมั่วกำใบรับรองสถานะโสดจากสำนักงานทะเบียนแน่น นิ้วของเธอซีดขาว
แม่บุญธรรมไม่ได้หลอกเธอ ระบบไม่มีบันทึกการสมรสของเธอ ทะเบียนสมรสเป็นของปลอม
เธอโทรหากู้หวยยี่ทันที เธอต้องการพบเขา เพื่อถามให้รู้เรื่อง
คนที่รับสายคือสวีจิงหยา เลขานุการของกู้หวยยี่
“ซ่งมั่ว วันนี้ฉันแต่งงาน กู้จงอยู่ที่งานเลี้ยงของฉัน เธอมีธุระกับเขารึไง งั้นฉันให้คนไปรับเธอ”
“ไม่ต้อง ฉันนั่งแท็กซี่ไปเอง”
สวีจิงหยาหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย:
“งั้นเธอก็ช้าลงหน่อยก็แล้วกัน เพราะยังไงเธอก็มองไม่เห็นนี่นา”
ซ่งมั่ววางสาย ผลักแว่นตากันแดดบนดั้งจมูก
สองปีก่อน เธอไปช่วยกู้หวยยี่รับมือเหล้าในงานสังคม ไม่คิดว่าแก้วหนึ่งในนั้นจะมีพิษ
เธอเสียการมองเห็นจากพิษนั้น และเพิ่งจะฟื้นคืนสายตาในวันนี้
แต่ตอนนี้ดวงตายังรับแสงจ้าไม่ได้ หมอสั่งให้ใส่แว่นตากันแดดเวลาออกนอกบ้าน
ซ่งมั่วนั่งแท็กซี่ไปถึงโรงแรมที่สวีจิงหยาบอก
หน้าร้านมีโปสเตอร์งานแต่งงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่
เจ้าบ่าว: กู้หวยยี่
เจ้าสาว: สวีจิงหยา
ซ่งมั่วยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับเลือดในกายถูกดูดออกจนหมดในชั่วพริบตา แล้วก็กลายเป็นน้ำแข็งในวินาทีถัดมา
เจ้าบ่าวของสวีจิงหยาคือกู้หวยยี่?
ห้องจัดเลี้ยงบนโรงแรมเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ
เสียงเพลงมงคลลอยมาเบา ๆ ครึกครื้นและยิ่งใหญ่ สมบูรณ์แบบราวกับโลกทั้งใบ
หน้าประตูห้องจัดเลี้ยงมีผู้คนเดินผ่านไปมา แขกเหรื่อพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
ท่ามกลางกลุ่มคนที่ห้อมล้อม เงาร่างคุ้นเคยหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมา
กู้หวยยี่สวมชุดสูทสีดำ หน้าอกติดดอกไม้เจ้าบ่าว
คิ้วตาของเขาผ่อนคลาย มุมปากยกยิ้มสูง
ใบหน้าเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและความสุขที่ซ่งมั่วไม่เคยเห็นมาก่อน
เธอนึกถึงตอนที่กู้หวยยี่พาเธอไปจดทะเบียนเมื่อสามปีก่อน เขาบอกว่า:
“มั่วน้อย ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกให้เธอแน่นอน”
ต่อมา เธอเสียการมองเห็น งานแต่งงานก็ถูกเลื่อนออกไป
คำรักในอดีต ตอนนี้กลายเป็นบทเสียดสีที่คมกริบที่สุด ทิ่มแทงหัวใจเธอเป็นรูโหว่
แขกที่อยู่รอบข้างต่างพากันเข้ามาแสดงความยินดี เสียงดังไม่ขาดสาย
“ยินดีกับพี่อี้ด้วย! ในที่สุดก็สมหวัง!”
บางคนหัวเราะหยอกล้อ พร้อมกับแววตาสอดส่อง:
“พี่อี้ นายจะแต่งงานกับคุณซวี่จริง ๆ เหรอ? แล้วซ่งมั่วล่ะจะทำยังไง?”
“ใช่สิ นายไม่จดทะเบียนกับซ่งมั่วไว้นานแล้วเหรอ แบบนี้ถือเป็นการมีภรรยาสองคนไหม?”
“มีภรรยาอะไรสองคน?”
มีคนรีบรับคำ น้ำเสียงเย้ยหยัน:
“ทะเบียนสมรสนั่นมันของปลอม! พี่อี้ไม่ได้จดทะเบียนจริง ๆ ทางกฎหมายเขาโสดมาสามปี บริสุทธิ์ผุดผ่อง!”
“นึกว่าไง! พี่อี้เก็บเงียบได้ลึกซึ้งจริง ๆ”
“ซ่งมั่วตาบอดขนาดนั้น จะไปคู่ควรกับพี่อี้ได้ยังไง”
ซ่งมั่วยืนแข็งทื่อในเงามืดของฝูงชน เลือดในกายเย็นเยือกไปหมด แม้แต่ปลายนิ้วก็เย็นชาจนเจ็บ
ส่วนกู้หวยยี่สีหน้าสงบนิ่ง ค่อย ๆ เอ่ยปาก:
“อย่าพูดแบบนั้น ซ่งมั่วเธอดี จะสวยก็สวย รู้จักเอาใจ เงียบและเชื่อฟัง อีกอย่าง ดวงตาของเธอก็ตาบอดเพราะฉันด้วย”
“แต่ตระกูลกู้เลือกภรรยา ต้องดูฐานะและชาติกำเนิดที่เท่าเทียมกันเสมอ เธอไม่มีตระกูล ไม่มีพื้นฐาน นิสัยก็อ่อนแอ รับหน้าที่เป็นแม่บ้านของตระกูลกู้ไม่ได้ สุดท้ายก็เข้าไปอยู่วงศ์ตระกูลกู้ไม่ได้”
“แต่จิงหยาไม่เหมือนกัน”
“เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลซวี่ โตมากับฉัน รสนิยมตรงกัน ฐานะตระกูลก็เท่าเทียม เพื่อฉัน เธอยังลดตัวลงมาเป็นเลขาส่วนตัวของฉันด้วยซ้ำ”
“เธอรักฉันขนาดนี้ ฉันก็ไม่อยากทำให้เธอผิดหวัง”
ซ่งมั่วมองชายคนที่กำลังพูดหัวเราะอย่างสบายใจอยู่ไม่ไกล รู้สึกเหมือนหูแว่วไปเอง
ที่แท้ทะเบียนปลอมนั้น ไม่เคยเป็นอุบัติเหตุ ไม่ใช่ความบกพร่อง
มันคือแผนหลอกลวงที่กู้หวยยี่วางแผนไว้อย่างดีด้วยตัวเอง
ที่น่าขำก็คือ สามปีมานี้เธอไม่รู้สึกตัวเลย ถูกหลอกอยู่ในม่านมืด
โง่เขลาคิดว่าแค่ฟื้นสายตา พวกเขาก็จะจัดงานแต่งงาน
ลมหนาวพัดผ่านประตูที่เปิดกว้างเข้ามา ทำให้ตาของซ่งมั่วแดงกะทันหัน น้ำตาไหลออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
ตอนนั้นเอง เพื่อนข้างกายถามเบา ๆ ว่า:
“นายไม่กลัวซ่งมั่วจะรู้เรื่องเหรอ?”
กู้หวยยี่หลุบตามอง พูดอย่างไม่ใส่ใจ:
“เธอมองไม่เห็น ขอแค่ฉันปฏิบัติกับเธอดีเหมือนเดิม คอยปกป้อง ตามใจเธอ”
“เธอก็จะไม่มีวันรู้ความจริงไปตลอดชีวิต”
ท้ายที่สุด เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเรียบเฉย เอ่ยกำชับ:
“พวกนายทุกคนหุบปากไว้ให้ดี อย่ายุ่ง อย่าไปเอะอะถึงหูมั่วน้อย”
“ซ่งมั่ว มาแล้วเหรอ!”
เสียงหวานแหลมของสวีจิงหยาดังขึ้นทันใด เต็มไปด้วยความโอ้อวดและอวดดีของผู้ชนะ
ชั่วพริบตา ดึงสายตาทุกคู่ไปที่ประตู
ซ่งมั่วยืนอยู่หน้าประตูงานเลี้ยง แว่นตากันแดดบังหน้าไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นโครงหน้ากระดูกที่งดงามเหนือชั้นภายใต้
เธอสวมชุดยาวสีเรียบ ผมยาวสยาย ไหล่ ไม่มีเครื่องประดับเกินจำเป็น
แต่กลับทำให้เธอดูเหมือนหยกเย็นชิ้นหนึ่ง ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีทองอร่ามในห้องโถง โดดเด่นสะดุดตา
กู้หวยยี่ไม่คิดว่าซ่งมั่วจะมาที่นี่ แววตาวูบไหวด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย
“มั่วน้อย มาทำไม?”
เขารีบก้าวเข้าไปใกล้ สายตาจดจ้องอยู่ที่มือทั้งสองข้างที่ว่างเปล่าของเธอ คิ้วขมวดมุ่น:
“ไม้เท้าของเธอล่ะ?”
“...ลืมไว้ในรถ”
เสียงของซ่งมั่วเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด
สวีจิงหยาหัวเราะเดินเข้ามา คว้าแขนกู้หวยยี่อย่างสนิทสนม แล้วเงยหน้ามองเขาอย่างท้าทาย:
“ฉันเป็นคนให้เธอมา ฉันอยากให้ซ่งมั่วเห็นความสุขของฉันด้วยตาตัวเอง”
“ซ่งมั่ว ขอแนะนำให้รู้จัก นี่สามีฉัน...”
กู้หวยยี่รีบเอามือปิดปากสวีจิงหยา กลัวว่าเธอจะเอ่ยชื่อตัวเองออกมา
“อย่าซนสิ!” เขาทำปากพูดโดยไม่มีเสียง
แต่สวีจิงหยากลับส่งเสียงหึ ๆ อย่างสะใจ ดึงมือเขาลง แล้วโอบคอเขาจูบเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าทุกคน
ซ่งมั่วมองดูอย่างเงียบ ๆ รู้สึกได้แต่คลื่นไส้ในท้อง
หน้าอกเหมือนถูกก้อนหินขนาดใหญ่กดทับไว้แน่น ทุกครั้งที่หายใจก็เจ็บปวด
จูบจบลง กู้หวยยี่โอบเอวคนในอ้อมแขน ดวงตาเต็มไปด้วยการตามใจ
เขาหันมาหาซ่งมั่ว เสียงกลับมาอ่อนโยนเหมือนเดิม:
“มั่วน้อย วันนี้ฉันเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว ไปไหนไม่ได้ เธอนั่งก่อน มีอะไรค่อยว่ากันหลังงานเสร็จ”
เพื่อนเจ้าบ่าว?
คำโกหกที่น่าขันเพียงใด
“ได้”
พิธีแต่งงานกำลังจะเริ่มขึ้น
ซ่งมั่วถูกสวีจิงหยา “เอาใจใส่” จัดให้นั่งแถวแรกซึ่งเป็นจุดที่มองเห็นได้ชัดที่สุด
เธอต้องการให้คนตานี้ “ดู” ตัวเองแต่งงานกับกู้หวยยี่อย่างโรแมนติกให้ได้
“คุณซวี่”
ซ่งมั่วจู่ ๆ ก็รั้งตัวสวีจิงหยาที่กำลังจะเดินจากไป แล้วยิ้ม “ยินดีด้วยนะคะ”
เสียงเธอนุ่มนวลอ่อนหวาน ไม่ต่างจากเมื่อก่อนแม้แต่น้อย
พูดพลาง เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วกอดเธอเพื่อแสดงความยินดี
สวีจิงหยารู้สึกสะใจยิ่งกว่าเดิม รับอ้อมกอดของเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของผู้ชนะ
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ในมุมอับที่ร่างทั้งสองบังไว้ ปลายนิ้วของซ่งมั่วที่ห้อยอยู่ด้านหลัง รีบกรีดลงบนเชือกรูดที่เอวชุดเจ้าสาวของสวีจิงหยาเพียงหนึ่งครั้ง