ที่ฝากสมองไว้:
นี่คือนิยายที่เอาโลกวันสิ้นโลกมาห่อหน้า แต่ข้างในเป็นนิยาย «รัก»!!! (กัดฟันกรอด!)
(นักเขียนที่ติดอันดับห้องมืดห้าคน รีบคว้าเข้าชั้นหนังสือไว้เลย!)
(ทุกคนสะอาดหมดจด! หล่อสวยกันสุด ๆ หุ่นก็ดีสุด ๆ! ช่วงแรกหวานปนหยอกเย้า พระเอกเจ็ดคน!)
(เนื้อหาแน่นจุใจ! ตามอ่านได้อย่างสบายใจ!)
“โอ๊ย...ทับผมฉันแล้ว เบา ๆ หน่อย...”
เสียงออดอ้อนเหนียวหนืดลอยเข้าหู ปนเสียงครางหอบเป็นระยะ
“ร้องไห้ก็ไม่ฟังหรอก!”
เจียงหนั่วหมี่ถูกเสียงรบกวนจนตื่น ปวดหัวตุบ ๆ เส้นประสาทกระตุกเป็นจังหวะ ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมกับกลิ่นคล้ายห้องสมุด
เธอพยุงตัวลุกขึ้นจากโซฟาหนังสีดำขลับ ขยี้ตาเบา ๆ เบื้องหน้ามีฉากกั้นฝ้าเงาร่างไหววูบอยู่หลังฉาก
เธอเอียงคอมองไปทางนั้น เห็นเตียงกลมสไตล์ยุโรปขนาดใหญ่ ดูเหมือน...คู่รักกำลัง...
【เชี่ย เสียงอะไรน่ะ!】
【ทำอะไรกันอยู่เนี่ย อย่าบอกนะว่ากำลังจูบกัน~】
ผ้าห่มตกอยู่บนพื้น ผ้าปูเตียงยับยู่ยี่ แขนขาพันกันยุ่งเหยิง ข้างเตียงยังมีกล่องเปล่ากระจายอยู่หลายใบ
“แค่นี้ก็หมดแรงแล้ว ยังจะไม่ฟังอีกเหรอ?”
เจียงหนั่วหมี่กะพริบตาสองครั้ง แล้วยื่นมือไปหยิกแขนตัวเองแรง ๆ
ไม่ใช่ฝัน เมื่อคืนเธออ่านนิยายเกินสิบเรื่องที่หาอ่านบนแพลตฟอร์มถูกลิขสิทธิ์ไม่ได้จนถึงตีสี่ พอลืมตาขึ้นมาก็เจอฉากแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้...ทะลุเข้าไปในนิยายงั้นเหรอ?
เรื่องไหนล่ะ?
ดูจากสถานการณ์แล้ว น่าจะเป็นนิยายรักเร่าร้อนในเมือง?
ช่างเถอะ สนใจไปทำไม ฉากสดจากมุมมองบุคคลที่สามแบบนี้ ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะได้เห็นง่าย ๆ
“ที่รัก พวกเราอยู่ในห้องสมุดแบบนี้ จะไม่โดนจับได้เหรอ?”
“หุบปากเร็ว~”
ผู้ชายตรงกลางนอนหงาย กล้ามอกพอมีทรง ส่วนกล้ามท้องมีแค่สี่ลูกแบบพอถูไถ ฝึกแต่ช่วงบน ไม่ฝึกแกนกลางลำตัว
เจียงหนั่วหมี่แอบให้คะแนนในใจ: หกคะแนน แรงเอวคงไม่ไหว
นางเอกดูดีกว่านิดหน่อย ไหล่กว้างใช้ได้ แต่คอหนาเกินไป สัดส่วนไม่สมดุล หักหนึ่งคะแนน
เธอยังให้คะแนนไม่เสร็จ
จู่ ๆ!
หญิงผมยาวที่หันหลังให้เธออยู่บนเตียงก็ลุกพรวดขึ้นมา ดวงตาเปล่งแสงสีขาว!
“อ๊าก! ปีศาจ!!!”
ท้องของหญิงคนนั้นแยกออกจากกันตรงกลาง
เนื้อสีเทาขาวพลิกตลบออกไปสองข้าง ปากหนึ่งโผล่จากข้างใน ผิวปากเต็มไปด้วยหนามเนื้องุ้มงอ แล้วพุ่งงับกระหม่อมของผู้ชายที่อยู่ข้างใต้ทันที
“กร้วม...กร้วม—”
ขาของชายคนนั้นกระตุกถีบอย่างรุนแรงสองครั้ง ปากอ้ากว้าง “อ๊าก!! ช่วย...”
ยังพูดไม่จบก็แน่นิ่งไป
ดวงตาเจียงหนั่วหมี่เบิกกว้าง ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่บนโซฟา
แม่เจ้า...นี่มันไม่ใช่นิยายรักเร่าร้อนแล้ว...
ความทรงจำที่กระจัดกระจายนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในหัว ณ วินาทีนั้น
นี่ไม่ใช่นิยายเร่าร้อนอะไรทั้งนั้น แต่เป็นนิยายวันสิ้นโลกเรื่องกฎการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก ที่เธออ่านเมื่อเดือนก่อน!
เจ้าของร่างเดิมเป็นพวกคลั่งรักอย่างหนัก มาที่ห้องพักผ่อนในห้องสมุดเพื่อจับชู้ แต่กลับเห็นฉากนี้เข้า จนโมโหหมดสติไปทั้งเป็น นั่นจึงเปิดโอกาสให้เธอทะลุเข้ามา
เพิ่งทะลุเข้ามาได้ ไวรัสวันสิ้นโลกก็ระบาดทันที!
สิ่งเดียวที่ต่างไปคือ หลังเจ้าของร่างเดิมหมดสติ ยังมีเพื่อนสนิทของเธอมาช่วย แต่พอเป็นเธอ กลับไม่มีแม้แต่เงาคน!
เจ้าของร่างเดิมขี้ขลาด แต่เธอไม่อยากตาย
หนี ต้องหนี เดี๋ยวนี้เลย!
เธอถอยไปทางประตู เหยียบลงบนพื้นไม้เย็นเฉียบ
“โครม”
ส้นเท้าเผลอเตะกระป๋องเปล่าจนล้ม กระป๋องอะลูมิเนียมกระเด้งบนพื้นสองครั้ง เสียงกระทบใสดังก้องไปทั่วห้องปิดตาย
หญิงผมยาวหันมา ดวงตาขาวโพลนทั้งหกข้างหันมาจ้องเธอพร้อมกัน
“นี่มีคนไม่กลัวตายอยู่ด้วยเหรอ?”
จบกัน!
“พี่...พี่สาวทั้งหลาย...กินกันตามสบายเลยนะ ฉันแค่เดินผ่านมา ฮะ ๆ เดินผ่านมาจริง ๆ...”
แต่มันเอียงคอเล็กน้อย เข่าพับกลับด้าน ก่อนดีดตัวจากเตียงลงมาโดยตรง
เจียงหนั่วหมี่รีบกระชากประตูแล้วพุ่งออกไป
“ผีหลอก!!!”
“คิดจะหนีเหรอ! ดูแมลงของฉันนี่!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ท้องของหญิงคนนั้นก็พ่นแมลงตัวเล็ก ๆ ออกมานับไม่ถ้วน หัวเป็นรูปครึ่งวงกลม หางยาวเหยียด
ไฟในทางเดินกะพริบวูบวาบ
ข้อเท้าขวาพลันเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว พอก้มลงดูก็เห็นหนอนสีแดงเลือดตัวเรียวกัดทะลุผิวหนังไปแล้ว ครึ่งตัวของมันมุดเข้าไปในเนื้อ
ผิวหนังรอบแผลเริ่มดำคล้ำ ปื้นสีดำไต่ขึ้นมาตามน่อง
จบกัน!
เพิ่งทะลุมาวันแรก ชีวิตนี้ยังไม่ทันได้จับมือหนุ่มหล่อสักคน ก็ต้องมาตายตรงนี้แล้วเหรอ?
ชาติหน้า ส่งฉันไปอยู่ในนิยายรักหวาน ๆ ทีนะ ขอบคุณ
【ติ๊ง! ตรวจพบสัญญาณชีพของโฮสต์ลดลงอย่างต่อเนื่อง! ระบบหัวใจเต้นเจ็ด... ถูกบังคับผูกมัดแล้ว!】
【เปิดใช้งานช่วงคุ้มครองมือใหม่ กำลังล้างไวรัสปรสิต...】
เสียงกลไกดังขึ้นในหัว ปื้นสีดำที่ลามจากน่องถึงเข่าเริ่มถอยกลับ ซากหนอนเหี่ยวแห้งถูกขับออกมา เหลือเพียงบาดแผลที่ยังไม่สมาน
เจียงหนั่วหมี่ก้มมองข้อเท้าตัวเอง ตะลึงไปสองวินาที
ระบบ!
ของวิเศษติดตัวมาแล้ว!
แต่ชื่อมัน...อะไรกันเนี่ย?
(O_o)??
【มอบชุดอุปกรณ์เอาตัวรอดสำหรับมือใหม่แล้ว โปรดตรวจรับ】
เยี่ยมไปเลย!
มีระบบแล้ว ยังจะต้องกลัวปีศาจพวกนี้อีกเหรอ!
แต่ในวินาทีต่อมา เธอก็ยิ้มไม่ออก...
มีของชิ้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมาในฝ่ามือ สัมผัสเป็นพลาสติกหนักอึ้ง รูปทรงกระบอก เธอก้มมอง เป็นขวดใหญ่เบิ้ม รุ่นจุเต็มพิกัด
บนบรรจุภัณฑ์พิมพ์ตัวอักษรหนาไว้สี่ตัว:
【กลัวสามีไม่ไหว? กลัวสามีหย่อนสมรรถภาพ? งั้นต้องเลือกขวดนี้! ตัวช่วยชั้นเลิศของชีวิตคู่! ลื่นสุด ๆ!】
เจียงหนั่วหมี่ถือขวดนั้น ยืนนิ่งอยู่กลางทางเดินสองวินาที สมองว่างเปล่าไปหมด
(⊙_⊙)?
ไม่ใช่สิพี่สาว!
ขอถามหน่อยเถอะ!
นี่มันระบบจริงจังหรือเปล่าเนี่ย!
ทำไมถึงให้ของเล่นผู้ใหญ่มาได้!!!
...ฮะ...ฮะ...
ตายไปเลยยังจะดีกว่า ระบบบ้าบออะไรเนี่ย!
“ปัง ๆ ๆ—”
บานประตูสั่นสะเทือนดังสนั่น หญิงฟักเชื้อสามตัวเบียดกันอยู่ในกรอบประตู เล็บยาวขูดเนื้อไม้จนเป็นรอยขาว ปลิวว่อนด้วยเศษไม้
ไม่มีเวลามาเลือกแล้ว เสี่ยงดูสักตั้ง!
เธอหมุนฝาขวดออก แล้วบีบของเหลวใส่พื้นทางเดินไม่ยั้ง ปรากฏว่าปริมาณมหาศาลอย่างกับเปิดหัวดับเพลิง!
หญิงฟักเชื้อตัวแรกเหยียบลงไป ขาทั้งสองข้างแยกออกจากกันทันที “เพียะ” มันลงไปแยกขามาตรฐาน เสียงกระดูกสะโพกเคลื่อนดังกร๊อบอย่างชัดเจน
อีกสองตัวที่ตามมาชนกันจนกองเป็นพะเนิน ทั้งมือทั้งเท้าไถลไปบนคราบลื่น ๆ ดิ้นยังไงก็ลุกไม่ขึ้น
เชี่ย!
ของนี่มันเจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ!
เจียงหนั่วหมี่ไม่มัวแต่ดูละคร ความอยากเอาชีวิตรอดเอาชนะความอยากดูเรื่องสนุก ต้องหนีต่อ!
แต่พอเดินไปถึงปากบันไดแล้วหันไปมอง
ข้างล่างก็ถูกปิดตายอีกเหรอ!
ทันใดนั้น ระบบก็ทำเครื่องหมายจุดสีแดงในสายตาเธอ ตรงหน้าต่างสุดทางชั้นสองมีตัวอักษรสามตัวลอยอยู่:
【ทางออกเดียว】
【โฮสต์โปรดไปยังจุดที่ทำเครื่องหมายไว้เพื่ออพยพทันที คาดว่าปีศาจจะลุกขึ้นได้ในอีก 5 วินาที】
【5, 4, ...】
เธอหันกลับไปมองหน้าต่าง
ให้กระโดดลงไปเหรอ?
ล้อเล่นใช่ไหม?
โดดลงไปแขนฉันไม่หักหรือไง!
#@%￥ แกจะฆ่าฉันหรือไง!
【3, 2, ...】
ปีศาจทั้งสามกำลังจะลุกขึ้นแล้ว “ห้ามไปนะ!”
【1, ......】
มีแต่ต้องเสี่ยงแล้ว!!!
“โดด!”
เธอสบถในใจ แล้วกอดหัวพุ่งไปข้างหน้า อาศัยแรงวิ่งกระแทกกระจกด้วยไหล่ทั้งร่าง
หน้าต่างแตกกระจาย ความรู้สึกไร้น้ำหนักถาโถมเข้ามา ลมแรงอัดเข้ารูหูจนเต็ม
แต่...
ความเจ็บปวดรุนแรงอย่างที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
“ปัง!!”
ก้นกับหลังของเธอกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างที่ยืดหยุ่นสุด ๆ ร่างทั้งร่างเด้งขึ้นกลางอากาศ พลิกตีลังกาไปหนึ่งรอบ ก่อนจะปักหัวลงไปในท่าหัวทิ่ม
แก้มแนบเข้ากับชั้นผ้าโดยตรง:
เนื้อผ้าคุณภาพเยี่ยม ตัวใหญ่โอเวอร์ ไม่ธรรมดา เป็นผ้ากางเกงของดีหรือไง?
ปลายจมูกจ่ออยู่กับ...
ห่างจากบางสิ่ง...เพียง...
กลิ่นน้ำหอมแอร์เมสแตร์เดอแอร์เมสผสานกับกลิ่นแปลกปลอมที่ไม่รู้จัก สูดเข้าไปในทางเดินหายใจอย่างฝืนบังคับ เข้ายึดประสาทรับกลิ่นทั้งหมด
เธอตกลงมาจนตาลาย ยังไม่ทันลืมตา:
อะไรน่ะ ทำไมถึง...
ของที่เท้านี่คืออะไร ทำไมยัง...
ในเวลาเดียวกัน เท้าเล็ก ๆ ของเธอก็เหยียบลงบนอีกด้านอย่างพอดิบพอดี...
รถทั้งคันสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอขยี้ตา
เชี่ย นี่มัน!
“!!!”
เสียงครางอู้อี้ที่พยายามกดกลั้นดังมาจากเบาะคนขับ
“เชี่ย ของฉัน...”
“นี่มันอะไรตกลงมาเนี่ย!”
ผู้ชายสองคน......