ไน่ฉางเกินสังเกตเห็นว่า granddaughter ตัวเองมีน้ำใจอยากช่วยเหลือคน ก็หัวเราะเบา ๆ "เด็กคนนี้ ตั้งแต่เล็ก ๆ ก็ชื่นชมพวกนายทหาร เธอพ่อก็เป็นทหาร ตอนปฏิบัติภารกิจ ช่วยเพื่อนร่วมรบแล้วเสียชีวิต"
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวรู้สึกเคารพวีรบุรุษผู้พลีชีพเป็นอย่างมาก ยืนตัวตรง แล้วทำความเคารพแบบทหารให้ไน่ฉางเกิน
ไน่ฉางเกินโบกมือ "อย่ามาทำอะไรที่เป็นพิธีรีตองพวกนั้นเลย เด็กคนนี้ตั้งแต่เล็ก ๆ ไม่มีพ่อ แม่ก็แต่งงานใหม่ระหว่างทาง พาเด็กสามคนไปสองคน เหลือเธอคนเดียวให้อยู่เป็นเพื่อนฉันคนแก่นี้"
"ไม่พูดเรื่องพวกนั้นแล้ว พูดถึงอาการของนายเถอะว่านาย นายเป็นอะไรกันแน่" ไน่ฉางเกินถามจบก็เริ่มกินโจ๊กฟักทอง จิกกัดขนมเปี๋ยวไปด้วย
เขาคนแก่ม่ายไม่มีเมีย ไม่มีลูกอย่างเขาไม่ต้องการความสงสารจากใครเลย เขาแค่เป็นห่วง granddaughter ตัวเองเท่านั้น ขอแค่มีคนที่ดีต่อชิงเหอของเขา รักเขาจริง ๆ ทำให้ชิงเหอของเขามีที่พึ่งในวัยชรา เขาก็วางใจแล้ว
ไม่อย่างนั้น ต่อให้ตายเขาก็ตายไม่สบายใจ
"คืออย่างนี้ครับ ท่านไน่ เมื่อไม่กี่เดือนก่อน กองทัพเราจัดการตรวจร่างกาย พอผลออกมา บอกว่าร่างกายผมไม่มีปัญหาอะไรอื่น ก็คือผมอาจจะไม่สามารถมีลูกได้ ผมเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว พอพ่อแม่รู้ผลนี้ก็ค่อนข้างกังวล"
"ได้ยินว่าท่านเก่งเรื่องโรคแปลก ๆ พวกนี้ ผมก็เลยมาเพราะชื่อเสียง"
ไน่ฉางเกินเลิกคิ้วเบา ๆ "การตรวจร่างกายของกองทัพนายเก่งขนาดนั้นเชียว ตรวจเรื่องนี้ได้ด้วยเหรอ"
"การตรวจร่างกายของเขตทหารมณฑลเราค่อนข้างครบถ้วน หมอสรุปว่า ผมน่าจะเป็นตั้งแต่กำเนิด ค่อนข้างรักษายาก เขาให้ผมเตรียมใจไว้"
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวจริง ๆ แล้วไม่สนใจว่าตัวเองจะมีลูกได้ไหม แต่คนในครอบครัวเขาสนใจ
ดังนั้น ถ้ามีโอกาสรักษาหาย เขาก็ยังอยากจะลองดู
ไม่ใช่เพื่อตัวเอง ก็เพื่อครอบครัว
ตายายของเขาเพราะเรื่องนี้ เป็นกังวลจนนอนไม่หลับทั้งคืน เขากลัวจริง ๆ ว่าร่างกายของพวกท่านจะพังเพราะเรื่องนี้
ตระกูลฮั่วมีลูกชายน้อย ตายายไม่ได้บังคับให้เขาต้องมีลูกมาก ๆ แต่อย่างน้อยก็ต้องมีสักคน
เขาถึงต้องขอลาป่วยกับหัวหน้าค่อนข้างนาน
ไน่ฉางเกินจ้องฮั่วอวิ๋นเสี่ยวอยู่นาน กระบวนการแพทย์แผนจีนคือการดู ฟัง ถาม และจับชีพจร
"ยื่นมือซ้ายออกมา ฉันจะจับชีพจรก่อน" ไน่ฉางเกินวางชามตะเกียบลง เช็ดปากตามสบาย แล้วก็เช็ดไปที่ตัวตัวเอง
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวไม่รังเกียจ ยื่นมือซ้ายให้เขาไป ไน่ฉางเกินยื่นนิ้วที่ผอมแห้งสองนิ้วไปวางบนข้อมือเขา หลับตา
ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ผ่านไปสักพัก ไน่ฉางเกินลืมตา เปลี่ยนเป็นมือขวาจับต่อ
คราวนี้จับนานกว่าเดิม ถึงกับจับไปขมวดคิ้วไป
สุดท้าย เขาเก็บมือกลับมา สีหน้าค่อนข้างแปลก ๆ "ตอนนายเด็ก ๆ เคยตกจากที่สูงไหม อายุประมาณสิบขวบ"
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย พยักหน้าตอบ "ใช่ครับ ท่านไน่ ท่านเก่งมาก ประมาณสิบเอ็ดขวบ ตอนนั้นผมซนมาก ชอบขึ้นต้นไม้นอน ตกมาจากต้นไม้ หลังตรงบั้นเอวกระแทกกับหินก้อนหนึ่ง เจ็บอยู่ครึ่งเดือน"
"ไปรักษาหายแล้วเหรอ" ไน่ฉางเกินเลิกคิ้ว
"ไม่ได้ไปรักษา พอไม่เจ็บก็ไม่สนใจมันแล้ว"
"งั้นอาการของนายปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละ" ไน่ฉางเกินชี้ไปที่ตำแหน่งหลังตรงบั้นเอวของตัวเอง "ตอนตกมาทำให้ตรงนี้มีเลือดคั่ง กลายเป็นก้อน พอนานวันเข้า เลือดเสียก็ขัดขวางเส้นลมปราณของนาย"
"วิธีของหมอแผนตะวันตกที่เจาะเลือด เอาเครื่องตรวจ มันตรวจไม่พบหรอก เครื่องพวกนั้นดูได้แค่โรคทางกาย คือตรงไหนผิดก็ดูตรงนั้น อาการแบบนายมันเป็นปัญหาในระดับลมปราณเลือด ต้องปรับหยินหยางให้สมดุล"
"ฟังเข้าใจไหม"
แผ่นหลังของฮั่วอวิ๋นเสี่ยวตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พูดแบบรู้บ้างไม่รู้บ้าง "ท่านไน่ งั้น... รักษาได้ไหมครับ"
"รักษาได้ แต่มันต้องใช้ความพยายามหน่อย" ไน่ฉางเกินปรับท่านั่ง "แต่ดูฉันตอนนี้นอนอยู่ตรงนี้ ขาไม่ค่อยมีแรง ฉันออกไปตรวจที่ไหนไม่ได้ ก็ต้องเป็นนายมาหาฉันเอง"
"ต่อไปนี้สามเดือนถึงครึ่งปี ถ้านายมาทุกสามวัน ฉันจะแทงเข็มให้ไล่เลือดคั่ง ควบคู่กับกินยากระตุ้น เส้นลมปราณที่อุดตันของนายก็อาจจะผ่านได้"
"ส่วนเรื่องจะมีลูกไหม ก็ต้องดูว่านายเก่งในการเอาใจภรรยาแค่ไหน เรื่องนี้ฉันช่วยอะไรไม่ได้หรอก"
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวเงียบไปสักพัก รู้สึกยากลำบากใจ "ถ้านับแบบนั้น ก็ประมาณเว้นวันต้องมาครั้งหนึ่งสินะครับ ท่านไน่ ผมอยู่เขตทหารมณฑล ไปกลับแต่ละรอบก็ต้องใช้เวลาเกือบทั้งวัน"
ส่วนเรื่องแทงเข็มที่ยาวถึงสามเดือน ทางเขานั้นไม่มีปัญหาอะไรใหญ่หลวง ปู่ของเขาไปพูดกับหัวหน้าของเขาเพื่อขอลาป่วยครึ่งปีให้เขาแล้ว
ไน่ฉางเกินไม่พูดอะไร อย่างไรก็ตามแผนการรักษาของเขาก็เป็นแบบนี้ ส่วนว่าจะมีเวลาหรือไม่ จะแก้ปัญหานี้ยังไง ไม่ใช่ขอบเขตที่เขาต้องคิด
ที่หน้าประตูก็มีเสียงของไน่ชิงเหอดังขึ้น "คุณปู่ ไม่งั้นก็ให้เขาพักที่บ้านเราเถอะนะ ห้องตะวันตกก็ว่างอยู่ด้วย หนูทำความสะอาดให้ เดินคนอยู่ได้ไม่มีปัญหา"
ผู้ใหญ่บ้านหวังที่เดินตามหลังไน่ชิงเหอมาตบขาเห็นด้วย "ความคิดนี้ดี! ท่านหัวหน้าแผนกฮั่ว นายว่าไงล่ะ?"
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวมองไน่ชิงเหอที่เพิ่งเดินเข้าประตูมา สายตาจ้องไปที่ใบหน้าเธอสองวินาที "จะรบกวนพวกคุณเกินไปไหม ผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งมาพักอยู่..."
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวกำลังคิดถึงชื่อเสียงของไน่ชิงเหอ
ยังไงเสีย เธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งจะอยู่ที่ไหนก็ได้ แม้แต่ทุ่งร้างเขาก็ค้างคืนได้
"ไม่รบกวน" ไน่ชิงเหอพูด "ก่อนหน้านี้ก็มีคนไข้ที่ต้องให้คุณปู่แทงเข็มเป็นเวลานานมาพักที่บ้าน ท่านหัวหน้าแผนกฮั่วก็ไม่ใช่คนแรก"
พูดจบ ไน่ชิงเหอก็ยังไม่ลืมชวนคุณปู่มาพยักหน้าให้ด้วย "ใช่มั้ยคะ คุณปู่—"
ไน่ฉางเกินมองหลานสาวคนโปรด คิดอยู่นานเล็กน้อย ก็พูดตามที่เธอพูด "ใช่แล้ว ท่านหัวหน้าแผนกฮั่ว ถ้าคุณไม่รังเกียจบ้านเราที่ง่าย ๆ ก็พักอยู่ที่นี่เถอะ"
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวจะไปรังเกียจเรื่องพวกนี้ได้ยังไง
คุณปู่หลานทั้งสองคนพูดขนาดนี้แล้ว ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวไม่เกรงใจอีกต่อไป น้ำเสียงก็ผ่อนคลายกว่าตอนแรก "ท่านไน่ สหายไน่ งั้นก็รบกวนด้วยนะครับ ค่าอาหารและค่าที่พักผมจะจ่ายเป็นรายเดือน"
"เรื่องนี้ หลานสาวฉันจัดการเอง นายไปคุยกับเธอ" ไน่ฉางเกินพูดอย่างไม่ค่อยใส่ใจ
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวหันไปมองไน่ชิงเหอ ไน่ชิงเหอก็ตรงไปตรงมา "ได้ค่ะ งั้นฉันจะไม่เกรงใจท่านหัวหน้าแผนกฮั่วแล้วนะคะ"
"ไม่ต้องเกรงใจครับ สหายไน่" อีกฝ่ายยอมรับเงิน เขาถึงจะอยู่อย่างสบายใจได้
"คุณปู่ งั้นหนูไปทำความสะอาดห้องตะวันตกนะคะ" ไน่ชิงเหอหันไปพูดกับไน่ฉางเกิน
"ไปเถอะ"
"ท่านไน่ งั้นผมไปซื้อของจำเป็นที่ตลาดหน่อยนะครับ"
"อื้ม"
ฮั่วอวิ๋นเสี่ยวกับผู้ใหญ่บ้านหวังออกจากบ้านไน่ไปด้วยกันก่อน
ไน่ชิงเหอผลักประตูห้องตะวันตก ห้องไม่ได้อยู่มานานแล้ว ในห้องมีฝุ่น กระดาษที่แปะบนกรอบหน้าต่างไม้ฉีกไปครึ่งหนึ่ง บนเตียงไม้มีมัดบอระเพ็ดวางอยู่หลายมัด
เธอหยิบไม้กวาดเริ่มกวาด กวาดไปได้ครึ่งทางก็หยุดกะทันหัน ยืนมองออกไปที่หน้าต่าง
บนถนนหมู่บ้านนอกประตูรั้ว โจวหมิงหยวนที่เดินก้มหัวไปแล้วก็หันหลังกลับมา เขายืนอยู่ใต้ต้นไทรแก่ต้นนั้นที่อยู่ไกล ๆ มองเข้ามาทางนี้ ใบหน้าดำคล้ำ
ไน่ชิงเหอมองเขาผ่านรูที่กระดาษหน้ากว่างฉีกขาด มุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้นเล็กน้อย
เธอไม่สนใจโจวหมิงหยวนอีกแล้ว ในชาติก่อน เธอเสียตัวที่บ้านตระกูลจัว จะพูดยังไงก็แล้วแต่ปากของคนในตระกูลจัวพวกนั้น ชาตินี้ ถ้าโจวหมิงหยวนมีความสามารถ ก็มาคิดแผนกับเธอกับฮั่วอวิ๋นเสี่ยวที่บ้านเธอเลยแล้วกัน
ประตูบ้านตระกูลไน่ของเธอ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะไม่มีวันเปิดให้โจวหมิงหยวนคนนั้นอีกตลอดกาล