องค์รัชทายาทเห็นเช่นนั้นก็รีบคีบขึ้นมาหนึ่งคำ องค์หญิงน้อยยิ่งอดใจไม่ไหว คีบวัตถุดิบหลายชนิดใส่ลงหม้อพร้อมกัน แล้วเฝ้ารอให้สุกตาเป็นมัน
ในตอนนั้นเอง นางกำนัลก็ยกจานใบใหญ่เข้ามาอีกใบ บนจานมีปลาตัวแบนรูปร่างประหลาดนอนอยู่ สีลำตัวเป็นสีน้ำตาลอ่อน มีจุดเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่ว ดูแปลกตาไม่น้อย
องค์หญิงเล่อหนิงเห็นเป็นคนแรก จึงร้องถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “ว้าว นี่ปลาอะไรหรือ? หน้าตาสวยจัง!”
เฉาเต๋อไห่โน้มตัวเข้าไปมองแวบหนึ่ง คิ้วพลันขมวดเข้าหากัน อดเอ่ยปากขึ้นอีกครั้งไม่ได้
“พ่อครัวหลวงเฉิน ปลาตัวนี้หน้าตาประหลาดยิ่งนัก ข้ารับใช้เฒ่าทำงานในวังมาสามสิบปี ไม่เคยเห็นมาก่อน ท่านได้มาจากที่ใด กินได้หรือไม่? หากกินแล้วเกิดเรื่องขึ้นมา คืนส่งท้ายปีเก่ามีเหตุวุ่นวาย ใครจะรับผิดชอบ?”
เฉินเส้าอันอธิบายอย่างไม่เร่งร้อนว่า “ขันทีเฉาโปรดวางใจ ปลาชนิดนี้เรียกว่าปลาตัวแบนหลากสี อาศัยอยู่ในทะเลลึก ข้าน้อยให้คนไปซื้อจากพ่อค้าต่างแดนพ่ะย่ะค่ะ”
“เนื้อปลานุ่มสดหวาน มีก้างน้อยยิ่ง เหมาะนำไปนึ่งที่สุด อีกทั้งคำว่า ‘หลากสมบัติ’ ยังมีความหมายถึงพรและสมบัติมากมาย เป็นสิริมงคลสมปรารถนา เหมาะกับการเอาฤกษ์เอาชัยในคืนส่งท้ายปีเก่ายิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”
เทศกาลปีใหม่ทั้งที ย่อมต้องพูดถึงความเป็นสิริมงคลกันสักหน่อย อย่างเช่นคำอวยพรที่ทุกคนรู้จักกันดีว่าเหลือกินเหลือใช้ทุกปี ในเมื่อจะกินปลา เฉินเส้าอันคิดไปคิดมา สุดท้ายก็ตัดสินใจนำของที่แคว้นต้าฉีไม่มีมาเสียเลย
เฉาเต๋อไห่กำลังจะเอ่ยอีกครั้ง แต่องค์หญิงน้อยชิงพูดขึ้นมาก่อน “ข้าว่ามันสวยออก! ท่านดูสิ ลวดลายบนตัวมันงามเพียงใด!”