เฉินเส้าอันยิ้มตาม ก่อนเอ่ยอย่างจนปัญญาว่า “ที่จริงข้าก็ทำของกินไว้บ้าง ทว่าไม่ใช่อาหาร หากเป็นเครื่องดื่มสำหรับดื่มระหว่างมื้อ ข้าจะไปนำมา”
กล่าวจบ เขาก็ลุกจากที่นั่ง เดินออกจากโถงดอกไม้ไป
องค์หญิงเล่อหนิงได้ยินดังนั้น ก็พลันนั่งตัวตรงอย่างตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย
“พ่อครัวหลวงเฉินจะไปเอาเครื่องดื่มอะไรมา? ของที่เขานำมาให้ดื่มล้วนเลิศรสที่สุด ครั้งก่อนเขาให้ข้าดื่มนม ทั้งหอมทั้งเข้มข้น อร่อยที่สุดเลย”
ฮองเฮาส่ายพระพักตร์อย่างขบขัน ยกถ้วยชาขึ้นจิบแล้วตรัสว่า “ดื่มนมระหว่างมื้ออาหารเช่นนี้ ดูจะไม่เหมาะกระมัง?”
“เช่นนั้น ชานมก็ได้ ชานมก็อร่อยเหมือนกัน” องค์หญิงเล่อหนิงกล่าวอย่างมีเหตุผล “อย่างไรของที่พ่อครัวหลวงเฉินนำมาก็อร่อยทั้งนั้น! เสด็จแม่รอดูเถิด”
ลู่เจาถังก็ถูกความอยากรู้อยากเห็นกระตุ้นขึ้นมา นางขยับเข้ามาใกล้แล้วถามว่า
“นม? ชานม? นมจะอร่อยกว่าชาได้อย่างไร? ไม่สิ นมยังนำมาผสมกับชาได้ด้วยหรือ?”
“อร่อยแน่นอน!” องค์หญิงเล่อหนิงเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “นมที่พ่อครัวหลวงเฉินทำทั้งหอมทั้งหวาน ดื่มแล้วในปากก็อบอวลด้วยกลิ่นนม อร่อยยิ่งนัก ส่วนชานมยิ่งอร่อยกว่าเสียอีก”
“จริงหรือ?” ลู่เจาถังยังคงกังขา
“นั่นเพราะเจ้ายังไม่เคยดื่มนมที่พ่อครัวหลวงเฉินทำต่างหาก!” องค์หญิงเล่อหนิงกล่าวอย่างมั่นใจ “รอเขานำมาแล้วเจ้าก็จะรู้เอง”
ท่ามกลางสายตารอคอยของทุกคน เฉินเส้าอันประคองไหใบใหญ่เดินเข้ามา
ไหใบนั้นดูธรรมดาสามัญ ทว่าสายตาของทุกคนกลับถูกดึงดูดไปยังมัน