เฉินเส้าอันส่งถุงน้ำให้รัชทายาท ปัดฝุ่นบนมือ แล้วกล่าวกับคนในกระโจมว่า
“พวกท่านพักอยู่ข้างในก่อน จะได้ประหยัดแรง ข้าออกไปหาอะไรกินสักหน่อย”
รัชทายาทเงยหน้ามองเขาด้วยความกังวลเล็กน้อย
“พ่อครัวหลวงเฉิน ออกไปคนเดียวจงระวังด้วย ฟ้าก็ใกล้ค่ำแล้ว หากหาไม่พบก็อย่าฝืน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
“องค์รัชทายาทโปรดวางพระทัย กระหม่อมรู้ตัวว่าควรทำเช่นไร”
เฉินเส้าอันยิ้มแล้วมุดออกจากกระโจม
ลมภูเขาพัดปะทะใบหน้าพร้อมไอเย็น เขายืนอยู่กลางยอดผาแล้วกวาดตามองไปรอบด้าน
มีเพียงก้อนหินโล่งเตียน ต้นสนแก่คดงออยู่ไม่กี่ต้น และหญ้าแห้งเหลืองประปรายตามซอกหิน แม้แต่เงานกก็ยังมองไม่เห็น
สถานที่แห่งนี้อย่าว่าแต่หาอาหารเลย แม้แต่ใบไม้ที่พอใช้ได้สักใบยังหาได้ยาก
แต่เฉินเส้าอันไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย
เขาเดินไปยังมุมอับลมแห่งหนึ่งตรงขอบยอดผา ครั้นแน่ใจว่าทุกคนอยู่ในกระโจม ไม่มีใครจับตามอง จึงนั่งลงบนก้อนหินเรียบ เริ่มขบคิดปัญหาสำคัญข้อหนึ่ง—จะกินอะไรดี?
เขาเปิดระบบ แล้วเข้าไปยังหน้าร้านค้ารายใหญ่หลายแห่งในแอป รายการสินค้าละลานตาปรากฏขึ้นตรงหน้า ตั้งแต่สำรับหรูหราจัดเต็มไปจนถึงของกินเล่นริมทาง ตั้งแต่อาหารระดับสามดาวมิชลินไปจนถึงร้านเล็ก ๆ ข้างถนน มีให้เลือกสารพัด
ปัญหาคือ เขาจะเอาอะไรออกมาได้โดยไม่ทำให้คนอื่นสงสัย?
จะให้เสกห่านย่างตัวหนึ่งหรือหมูตุ๋นน้ำแดงจานหนึ่งขึ้นมากลางยอดเขาโล่ง ๆ ก็ไม่ได้กระมัง? นั่นชวนเหลือเชื่อเกินไป
ต่อให้บอกว่าพกติดตัวขึ้นเขามา ใครจะเชื่อ?
ขึ้นเขามาชมทิวทัศน์ แต่กลับพกห่านย่างมาด้วยอย่างนั้นหรือ?