งานเลี้ยงในเรือนด้านหลังจัดขึ้นที่หอชมจันทร์ ทางตะวันตกของจวนสกุลลู่
หอหลังเล็กสองชั้นนี้ตั้งแยกเป็นเอกเทศ มีระเบียงคดและสวนคั่นระหว่างหอกับโถงใหญ่ จึงไม่รบกวนกัน ทั้งยังไม่ห่างเหินจนเกินไป
โถงชั้นล่างเปิดผนังกั้นด้านหน้าและด้านหลังออก วางโต๊ะงานเลี้ยงได้ถึงสามโต๊ะอย่างเหลือเฟือ
ภายในหอชมจันทร์สว่างไสวด้วยแสงไฟ
แม้จะไม่มีโคมระย้าแก้วขนาดมหึมาอย่างในโถงใหญ่ แต่ตามมุมต่าง ๆ กลับตั้งโคมไฟเทียนแอลอีดีอันแปลกตาเอาไว้
บนขอบหน้าต่าง โต๊ะวางแจกัน และข้างโต๊ะ ลำตัวโคมสีขาวนวลเปล่งแสงนุ่มนวลแต่สว่างไสว ส่องโถงทั้งหลังให้สว่างราวกลางวัน ทว่าไร้กลิ่นควันไฟแม้แต่น้อย
ยามฮูหยินหลายท่านมาถึงหอชมจันทร์ ต่างตกตะลึงกับโคมไฟเล็กเหล่านี้ไม่น้อย
ฮูหยินเซี่ยอดยื่นมือไปโบกตรงหน้าโคมดวงหนึ่งไม่ได้ เพื่อยืนยันว่าไม่มีไอร้อนแผ่ออกมา
“โคมนี้...เหตุใดจึงไม่มีเปลวไฟ? จับดูก็ไม่ร้อนมือ แต่กลับส่องแสงสว่างได้ถึงเพียงนี้หรือ?”
ฮูหยินเสิ่นหยิบโคมดวงเล็กขึ้นมาพลิกดูอยู่นาน พลางเอ่ยด้วยความพิศวงว่า
“ข้างในใส่สิ่งใดไว้หรือ? ไม่มีน้ำมัน ไม่มีไส้เทียน แล้วเหตุใดจึงสว่างได้?”
ฮองเฮาทรงแย้มพระสรวลพลางอธิบาย “นี่ล้วนเป็นของวิเศษที่อาจารย์เฉินนำมา ไม่ต้องใช้น้ำมันหรือไฟ ทั้งยังสว่างไม่น้อย”
“ไม่ต้องใช้น้ำมันหรือไฟหรือ?” ฮูหยินหลายท่านสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ฮูหยินเผยไม่ได้กล่าวอะไร เพียงทอดมองโคมไฟดวงนั้นอีกหลายครั้ง แววตาฉายอารมณ์ซับซ้อนวูบหนึ่ง
โต๊ะของบรรดาคุณหนูคึกคักยิ่งกว่า
ลู่เจาถังเป็นบุตรสาวคนเล็กของตระกูลลู่ อายุสิบหกปี ดวงตาสุกใส ฟันขาวสะอาด นิสัยร่าเริงปราดเปรียว นางกำลังจูงพระหัตถ์องค์หญิงเล่อหนิง พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
“องค์หญิงเล่อหนิง อาจารย์เฉินทำของได้มากมายใช่หรือไม่? ข้าได้ยินพี่ใหญ่บอกว่าเขายังสร้างรถเหล็กที่ไม่ต้องใช้ม้าลากได้ด้วย วิ่งเร็วกว่าม้าที่เร็วที่สุดเสียอีก”