ทหารม้าเป่ยเยี่ยนคลุ้มคลั่งแล้ว
คำว่า “ลงโทษตามกฎทัพ” ของนายกองพัน ราวกับตะปูเหล็กเผาแดงที่ตอกฝังลงในสมองของทุกคน
พวกเขารู้ดีว่ารถเหล็กตรงหน้าแปลกประหลาด รู้ดีว่าแสงสีเขียวเหล่านั้นหมายถึงม้าศึกจะคลุ้มคลั่งและผู้ขี่จะตกจากหลังม้า แต่ไม่มีใครกล้าหยุด
หยุดก็คือทหารหนีทัพ ทหารหนีทัพก็ต้องถูกตัดหัว
พวกเขาก้มตัวต่ำ หนีบสีข้างม้าแน่น โบกดาบโค้งกับทวน พุ่งเข้ามาราวกับคลื่นซัด
ภายในรถ แรงกดดันเพิ่มขึ้นฉับพลัน
“มาอีกแล้ว มาอีกแล้ว! บัดซบ ไม่รู้จักจบจักสิ้นหรือไร!”
หงเป่าด่าพลางขยับปากกาเลเซอร์ไปมาไม่หยุด
แสงสีเขียวพุ่งออกจากหน้าต่างรถ เล็งเข้าดวงตาม้าศึกทีละตัวอย่างแม่นยำ
แต่ทหารม้าเป่ยเยี่ยนมีมากเกินไป ม้าตัวหนึ่งล้มลง ก็มีอีกสองตัวเข้ามาแทนทันที เหยียบศพสหายแล้วเดินหน้าต่อ
เหงื่อผุดพรายบนหน้าผากจูต้าฉาง มือเริ่มล้าแล้ว แต่เขาไม่กล้าหยุดแม้แต่น้อย
“คนพวกนี้ไม่กลัวตายหรือไร? เห็นชัด ๆ ว่าม้าจะคลุ้มคลั่ง ยังพุ่งเข้ามาอีก?”
“พวกเขากลัวนายกองพันคนนั้นยิ่งกว่ากลัวปากกาลำแสงศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราเสียอีก”
องค์รัชทายาทตรัสเสียงเย็น พลางยิงปากกาเลเซอร์ในมือเข้าดวงตาทหารม้าคนหนึ่งอีกครั้ง
คนผู้นั้นร้องโหยหวน ยกมือปิดหน้าแล้วตกจากหลังม้า แต่ทหารม้าที่ตามหลังมาไม่แม้แต่จะเหลียวมองเขา เพียงควบผ่านไปข้างกาย
ทีละน้อย ทหารม้าเป่ยเยี่ยนก็จับแบบแผนได้ แสงสีเขียวประหลาดนั้น เพียงตกกระทบร่างคน ไม่นานก็จะย้ายไปยังดวงตาม้า จากนั้นม้าศึกก็จะคลุ้มคลั่ง