“เช่นนี้ข้าก็จะได้อยู่กับเขาทุกวันแล้ว!” องค์หญิงเล่อหนิงกล่าวอย่างเห็นเป็นเรื่องสมควร ดวงตาเปี่ยมด้วยความใฝ่ฝัน
“ทุกวันมีของอร่อยให้กิน มีของสนุกให้เล่น เฉินเส้าอันทำของอร่อยได้ตั้งมากมาย ทั้งยังเสกของสนุก ๆ ออกมาได้ตั้งมากมายด้วย”
ยิ่งพูดนางก็ยิ่งตื่นเต้น “ข้าจะแต่งกับเฉินเส้าอัน ข้าจะได้กินหมูพะโล้ทุกวัน แล้วก็นั่งรถคันที่ไม่ต้องใช้ม้าลากคันนั้น”
ฮองเฮาทั้งโมโหทั้งขบขัน ยื่นมือไปปิดปากเล่อหนิงเสีย
“เล่อหนิง ห้ามพูดเหลวไหล! หลิ่วหยาจะแต่งกับเฉินเส้าอัน แล้วเจ้าจะเข้ามายุ่งด้วยเหตุใด?”
องค์หญิงเล่อหนิงถูกปิดปาก จึงส่งเสียงอู้อี้พลางดิ้นรนอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะหลุดออกมาได้ นางเอ่ยอย่างน่าสงสารว่า
“แต่...แต่ข้าอยากอยู่กับเฉินเส้าอันทุกวันจริง ๆ นี่...”
หลิ่วหยาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าแดงก่ำจนแทบเลือดซิบ มือทั้งสองขยำชายเสื้อ ไม่รู้ควรกล่าวสิ่งใดดี
องค์รัชทายาททั้งขบขันทั้งจนใจ เขาย่อตัวลง จับมือเล็ก ๆ ของเล่อหนิงแล้วเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“เล่อหนิง เจ้าเพียงอยากกินของอร่อยและเล่นของสนุกมิใช่หรือ ไม่จำเป็นต้องแต่งกับเขาหรอก”
“ขอเพียงพี่หลิ่วหยาแต่งกับเขาก็พอ เช่นนั้นเฉินเส้าอันก็จะเป็นพี่เขยของเจ้าแล้ว เจ้าอยากกินหรือเล่นสิ่งใด ก็ไปขอพี่เขยเอาเถิด”
เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลงพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“หากพี่เขยไม่ให้ ก็ให้พี่หลิ่วหยาเป่าลมข้างหมอนสิ”
องค์หญิงเล่อหนิงกะพริบดวงตากลมโต “ลมข้างหมอนคืออะไรหรือ?”