ขอบฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้นจนเป็นสีขาวราง ๆ
แสงยามเช้าส่องลอดกระดาษหน้าต่างเข้ามาในห้อง ค่อย ๆ ขับไล่ความมืดมิดทีละน้อย
นอกหน้าต่างมีเสียงนกร้องใสกังวานดังขึ้นหลายครั้ง วันใหม่เริ่มต้นแล้ว
เปลือกตาของเฉินเส้าอันขยับเล็กน้อย
เขาฝันยาวนานเหลือเกิน ในความฝัน หลิ่วหยาสวมชุดมงคลสีแดงสด ยืนอยู่ตรงหน้าเขา นางยิ้มหวานจับใจ ขณะที่เขากำลังจะเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงบนศีรษะของนาง ความฝันก็พลันเลือนหายไป
เฉินเส้าอันลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือขื่อห้องแกะสลัก หน้าต่างไม้กรุด้วยกระดาษสีขาว กลิ่นสุราผสมกลิ่นไม้จันทน์ยังคงลอยอวลจาง ๆ ในอากาศ
จากนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีคนพิงอยู่ข้างเตียง
เขาเอียงหน้าไปมองเล็กน้อย แล้วก็ชะงักงัน
หลิ่วหยานั่งอยู่ริมเตียง ท่อนบนโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ศีรษะพิงเสาเตียง หลับสนิท
เส้นผมของนางยุ่งเล็กน้อย มีปอยผมหลายเส้นตกลงข้างแก้ม ขนตายาวทอดเงาจาง ๆ บนใบหน้าใต้แสงยามเช้า
ใต้ตาของนางคล้ำเห็นได้ชัด ดูท่าทั้งคืนคงมิได้นอนหลับสนิท
นางยังสวมเสื้อผ้าชุดเมื่อคืน ชายเสื้อยับย่นเล็กน้อย ตรงปลายแขนเปื้อนคราบน้ำอยู่หลายจุด
นางนั่งทั้งชุดเช่นนี้ตลอดทั้งคืน
หัวใจของเฉินเส้าอันราวกับถูกบางสิ่งกระแทกเข้าอย่างจัง
เขาไม่ส่งเสียง เพียงนอนนิ่งเงียบ มองใบหน้ายามหลับของหลิ่วหยา
แสงยามเช้าส่องเฉียงผ่านหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของนาง แต่งแต้มกรอบหน้าให้เป็นสีทองอ่อนละมุน