ไทเฮาเสวยเนื้อไม่ได้ ทว่าทอดพระเนตรทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย แววพระเนตรก็เปี่ยมด้วยความปลาบปลื้ม
นางหันไปตรัสกับเฉินเส้าอันว่า “พ่อครัวหลวงเฉิน อาหารหลายจานในวันนี้ทำให้ข้าเปิดหูเปิดตายิ่งนัก ที่แท้เนื้อหมูก็ปรุงได้หลากหลายถึงเพียงนี้”
เฉินเส้าอันค้อมกายกล่าว “ไทเฮาทรงชมเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ อันที่จริงเนื้อหมูเป็นวัตถุดิบชั้นดี เพียงแต่ก่อนหน้านี้ผู้คนไม่รู้จักวิธีจัดการ หมูที่เลี้ยงจึงมีกลิ่นคาวสาบ กลืนลงคอยากพ่ะย่ะค่ะ”
องค์รัชทายาทตรัสว่า “โชคดีที่พ่อครัวหลวงเฉินมีวิธีเฉพาะ ช่วยขจัดกลิ่นคาวสาบของเนื้อหมูได้ พวกเราจึงมีวาสนาได้ลิ้มรสเนื้อหมูแสนอร่อยพ่ะย่ะค่ะ”
เฉินเส้าอันถ่อมตน “องค์รัชทายาททรงชมเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ นี่เป็นเพียงฝีมือเล็กน้อยของกระหม่อม มิควรค่าแก่การกล่าวถึง เพียงแต่วิธีขจัดกลิ่นคาวนั้นสิ้นเปลืองทั้งเวลาและแรงงาน แต่ก่อนจึงทำเนื้อหมูไม่มาก ทว่าวันนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ทรงฟังออกว่าคำพูดของเขามีความนัย จึงวางจอกสุราแล้วทอดพระเนตรเฉินเส้าอัน
“ฟังจากความหมายของพ่อครัวหลวงเฉิน หรือเจ้าค้นพบวิธีขจัดกลิ่นคาวแบบใหม่อีกแล้ว?”
เฉินเส้าอันค้อมกายกล่าว “ทูลฝ่าบาท เรียกได้ว่าใช่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดค้นวิธีเลี้ยงหมูขึ้นมา หมูที่เลี้ยงด้วยวิธีนี้ไม่มีกลิ่นคาวสาบ จึงไม่จำเป็นต้องขจัดกลิ่นคาวพ่ะย่ะค่ะ”
“หืม? มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?” ฮ่องเต้ทรงสนพระทัย พระวรกายโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย
“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมร่วมมือกับแม่ทัพหงเป่าสร้างฟาร์มหมูขึ้นแห่งหนึ่งนอกเมือง เลี้ยงหมูด้วยวิธีใหม่นี้โดยเฉพาะ อีกไม่นานจะมีเนื้อหมูจำนวนมากออกจำหน่าย ถึงเวลานั้นทั้งในวังและชาวบ้านก็จะได้กินเนื้อหมูชั้นดีชนิดนี้พ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ทรงวางจอกสุราลงเมื่อได้ยินดังนั้น พระองค์ทรงสนพระทัยขึ้นมา