เฉินเส้าอันยื่นกล่องอาหารไปตรงหน้านาง น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับกำลังส่งขนมธรรมดาชิ้นหนึ่งให้
หลิ่วหยาไม่รับ
นางจ้องกล่องใบนั้น แล้วหันมามองใบหน้าของเฉินเส้าอัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและฉงนสนเท่ห์
“เส้าอัน... กล่องใบนี้... เจ้าได้มาจากที่ใด?”
“เมื่อครู่ข้าเห็นชัด ๆ ว่าในมือเจ้าไม่มีอะไรเลย เหตุใดจู่ ๆ ถึง... ถึงปรากฏขึ้นมาได้...”
จู่ ๆ นางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงลดเสียงลงต่ำกว่าเดิม แฝงความยำเกรงและไม่อยากเชื่ออยู่เล็กน้อย
“เส้าอัน... เจ้าเป็นเซียนหรือ?”
เฉินเส้าอันเห็นท่าทางจริงจังของนางแล้วอดหัวเราะไม่ได้ จึงจงใจหยอกเย้าว่า
“ใช่ ข้าเป็นเซียน เจ้าเต็มใจแต่งให้ข้า เป็นนางเซียนหรือไม่?”
หลิ่วหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถ่มน้ำลายใส่เขา ใบหน้าแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง
“ถุย! เซียนที่ใดจะเจ้าชู้เช่นเจ้า ต้องไม่ใช่แน่!”
เฉินเส้าอันหัวเราะลั่น ครั้นหัวเราะจบ สีหน้าก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย
“เอาละ กินก่อนเถิด กินไปข้าจะเล่าให้ฟังไป”
เขาเปิดฝาออก ด้านในมีข้าวสวยขาวสะอาด เรียงเม็ดเป็นระเบียบและยังมีไอร้อนลอยกรุ่น ข้างกันนั้นมีน่องไก่ชิ้นใหญ่เคลือบน้ำมันจนมันวาว หนังสีน้ำตาลเข้มสะท้อนแสงชวนกิน กลิ่นหอมลอยกรุ่นแตะจมูก
ท้องของหลิ่วหยาส่งเสียงร้องอย่างไม่รักดี
นางยังไม่อิ่มจริง ๆ มื้อเย็นกระต่ายตัวนั้นส่วนใหญ่แบ่งให้เล่อหนิงกงจู่ ส่วนนางกินไปเพียงไม่กี่คำ
ยามนี้พอเห็นอาหารร้อน ๆ น้ำลายก็เอ่อขึ้นมาในปากทันที
“นี่คือ... ข้าวหรือ?” หลิ่วหยารับมา สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือ แต่ก็ยังรู้สึกไม่จริงนัก “ข้าวยังร้อนอยู่...”
“ใช่ ข้าวกล่อง อร่อยยิ่งนัก รีบกินเถิด เย็นชืดแล้วจะไม่อร่อย” เฉินเส้าอันเร่งนาง