คำพูดขององค์รัชทายาทมาอย่างกะทันหัน มือที่เฉินเส้าอันถือถ้วยชาชะงักเล็กน้อย เขาเงยหน้ามององค์รัชทายาทด้วยความประหลาดใจ
เดิมทีเขาคิดว่าคำเรียกขานว่า “อาจารย์” เป็นเพียงถ้อยคำตามมารยาทที่องค์รัชทายาทใช้เชิดหน้าชูตาให้เขาต่อหน้าผู้อื่น ไม่คิดเลยว่าองค์รัชทายาทจะเอ่ยอย่างจริงจัง
“ยังมีเรื่องสำคัญอีกมากที่ต้องพึ่งพาอาจารย์” น้ำหนักของคำพูดนี้ไม่เบาเลย
เขาวางถ้วยชา พลางตรึกตรองก่อนเอ่ยว่า “องค์ชาย ข้าเป็นเพียงพ่อครัว ทำอาหารได้ไม่กี่อย่าง ทั้งยังพอรู้เรื่องกลไกกลเม็ดอยู่บ้าง แต่หากเป็นเรื่องสำคัญ...ข้าเกรงว่าความรู้ความสามารถอันตื้นเขินของข้าจะทำให้องค์ชายต้องเสียการใหญ่”
องค์รัชทายาทส่ายหน้า แววตาจริงใจและหนักแน่น
“คุณชายเฉินไม่จำเป็นต้องถ่อมตน ตลอดเส้นทางจากหลินอันถึงจินหลิง ความสามารถที่ท่านแสดงออกมา ข้าล้วนเห็นอยู่กับตา”
“ทั้งรถเหล็กคันนั้น และสิ่งของที่ใช้รับมือคนเป่ยเยี่ยน สิ่งเหล่านี้มิใช่สิ่งที่พ่อครัวหลวงธรรมดาจะมีได้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนโน้มกายมาข้างหน้าเล็กน้อย “ยิ่งไปกว่านั้น ท่านยังเชิญเทพเตาไฟมาได้ เพียงเท่านี้ก็แสดงว่าท่านมิใช่คนธรรมดา แม้ข้าจะยังเยาว์วัย แต่ก็ไม่ถึงกับขาดสายตาจนมองเรื่องแค่นี้ไม่ออก”
เฉินเส้าอันเงียบไปชั่วขณะ ในใจมีความคิดผุดขึ้นหลายอย่าง
เขาข้ามมิติมายังโลกนี้ เดิมทีแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข อาศัยระบบเป็นพ่อครัว เก็บหอมรอมริบสร้างฐานะ แต่งภรรยาสักคน แล้วใช้ชีวิตเล็ก ๆ ของตัวเอง
แต่โชคชะตากลับผลักเขาเข้าสู่ใจกลางวังวนแห่งความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
เขาช่วยองค์รัชทายาท ช่วยฮองเฮา และพาคนทั้งรถมาถึงจินหลิง