เฉินเส้าอันจงใจขมวดคิ้ว ทำท่าราวกับกำลังนึกย้อน
“เรื่องนี้...สูตรน่าจะยังอยู่ ตอนนั้นแม้กระหม่อมจะไม่ได้ใส่ใจนัก แต่อย่างไรก็ซื้อมาโดยจ่ายเงินจริงไป จึงเก็บไว้ส่ง ๆ กระหม่อมจะกลับไปลองหาดู บางทีอาจหาเจอก็เป็นได้”
หงเป่ารีบรับคำ “น้องเฉิน ให้ข้าช่วยหาเถิด บอกข้ามาว่าเก็บไว้ที่ใด กลับไปแล้วข้าจะช่วยค้นให้”
ฮ่องเต้ตัดสินพระทัยทันที “ต้องหาสูตรนี้ให้พบ! หลังกลับวังแล้ว เราจะส่งคนไปช่วยเจ้าหา ต่อให้ต้องขุดดินลึกสามฉื่อ ก็ต้องหาสูตรแผ่นนั้นให้พบ!”
เฉินเส้าอันฟังแล้วเหงื่อเย็นผุดเต็มศีรษะ รีบโบกมือ “ไม่ต้องพ่ะย่ะค่ะ ไม่ต้องถึงกับขุดดินลึกสามฉื่อเช่นนั้น”
“กระหม่อมเก็บของสำคัญไว้รวมกันในที่เดียว ไม่ได้วางทิ้งไว้ทั่วทุกแห่ง กระหม่อมกลับไปลองหาดู หากมีก็ย่อมพบ หากไม่มีก็ไม่มี ไม่จำเป็นต้องเอิกเกริก...”
องค์รัชทายาทกลับประสานมือทั้งสอง เงยหน้ามองฟ้า พลางพึมพำไม่หยุด
“ขอสวรรค์คุ้มครอง ขอให้สวรรค์คุ้มครอง ขอให้พ่อครัวหลวงเฉินกลับไปแล้วพบสูตรนั้น แคว้นต้าฉีของเราจะได้สร้างดินปืนดำขึ้นมา อย่าให้เป่ยเยี่ยนกดขี่พวกเราอยู่ฝ่ายเดียว...”
เฉินเส้าอันมองสีหน้าเปี่ยมศรัทธาของเขา มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เขาลอบคิดในใจว่า ฉันแค่แต่งเรื่องขึ้นมาส่ง ๆ ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ไปได้?
คราวนี้แย่แล้ว กลับไปคงต้องปลอมสูตรขึ้นมาสักฉบับ ไม่อย่างนั้นคงจบเรื่องไม่ลง
แม้ยังไม่ได้สูตรดินปืนดำ แต่เมื่อมีเบาะแสที่เกี่ยวข้อง พระทัยของฮ่องเต้ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
พระองค์ตบไหล่เฉินเส้าอัน น้ำเสียงแฝงความพึงพอใจและความคาดหวังอยู่หลายส่วน