เฉินเส้าอันรีบปฏิเสธ “องค์รัชทายาท กระหม่อมเป็นเพียงพ่อครัวผู้หนึ่ง บังเอิญได้สูตรนี้มาเท่านั้น ทั้งยังไม่เคยทำดินปืนจริง ๆ จะเรียกว่ารู้เรื่องได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”
องค์รัชทายาทตรัสยิ้ม ๆ “เจ้าอย่าถ่อมตัวนักเลย ยามทำอาหาร เจ้ามิได้ปรุงเครื่องปรุงต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้งหรือ ทั้งยังทำน้ำไล่ยุงได้อีก ข้าเห็นว่าเจ้าชำนาญเรื่องการผสมสิ่งของอยู่ไม่น้อย การผสมดินปืนกับการปรุงเครื่องปรุงก็คงไม่ต่างกันกระมัง”
เฉินเส้าอันพูดไม่ออกอยู่ในใจ ทำของกินกับทำดินปืนจะเหมือนกันได้อย่างไร?
อย่างหนึ่งเอาเข้าปาก อีกอย่างระเบิดได้ ต่างกันลิบลับเลยไม่ใช่หรือ?
แต่พอคิดอีกที เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา
แม้สูตรนี้จะเขียนไว้อย่างเรียบง่าย แต่ขั้นตอนการทำดินปืนจริง ๆ ยังมีรายละเอียดที่ต้องใส่ใจอยู่บ้าง
ทั้งความละเอียดในการบดดินประสิว กำมะถัน และถ่านไม้ ลำดับการผสม ตลอดจนการทำให้เป็นเม็ด หากไม่มีประสบการณ์ อาศัยเพียงสูตรนี้ คนของกรมโยธาธิการคงต้องลองผิดลองถูกอยู่นานกว่าจะทำสำเร็จ
แต่เขาไม่เหมือนคนอื่น
ถ้าไม่รู้ก็ค้นอินเทอร์เน็ตได้ ตั้งแต่บด ร่อน ไปจนถึงทำเป็นเม็ด ทุกขั้นตอนมีคำแนะนำและวิดีโอสอนอย่างละเอียด แค่ทำตามก็พอ
เขาจึงไม่ปฏิเสธอีก ประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อองค์รัชทายาททรงเห็นแก่กระหม่อม กระหม่อมจะลองทำให้สุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้าพอพระทัย ก่อนโบกพระหัตถ์ใหญ่ “ดี! เรื่องนี้ให้รัชทายาทกับพ่อครัวหลวงเฉินจัดการ คนทั้งกรมโยธาธิการจะให้เรียกใช้ตามต้องการ”
“หากทำดินปืนสำเร็จ พ่อครัวหลวงเฉิน เจ้าจะมีความชอบใหญ่หลวง”
เหล่าขุนนางต่างพากันมองเฉินเส้าอันด้วยแววตาคาดหวัง
สีหน้าเฉินเส้าอันยังคงสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับบ่นไม่หยุด
ฉันเป็นพ่อครัวคนหนึ่ง ทำไมจู่ ๆ ถึงมาเล่นงานเคมีเสียแล้วล่ะ?