เฉินเส้าอันลุกขึ้นยืน ปัดชายอาภรณ์พลางกล่าวว่า “ได้ เช่นนั้นข้าจะชงชาให้พวกเจ้าสักกา จะได้เปิดหูเปิดตากัน”
เขาหันหลังเดินเข้าไปในห้องด้านใน เปิดร้านค้าในระบบแล้วค้นหาใบชา ทอดตามองใบชานานาชนิดที่เรียงรายละลานตา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสั่งซื้อชามาหนึ่งห่อ
ครู่ต่อมา ชามะลิหนึ่งห่อก็ปรากฏขึ้นในคลังเสมือนของเขา
เขาหยิบห่อชาออกมา ฉีกซองบรรจุ กลิ่นมะลิหอมเข้มละมุนพลันแผ่กำจาย
เขาค่อยๆ เทใบชาลงในโถกระเบื้อง แล้วทำลายซองบรรจุทิ้ง จากนั้นประคองโถชาเดินออกมา
หงเป่ากำลังยืดคอมองเข้าไปในห้อง ครั้นเห็นเขาออกมา สายตาก็พลันจับจ้องโถกระเบื้องในมือ
“นี่คือชาที่เจ้าพูดถึงหรือ?”
เฉินเส้าอันวางโถชาลงบนโต๊ะหินแล้วเปิดฝา
กลิ่นมะลิหอมเย็นรวยรินประหนึ่งสายลมวสันต์ พลันอบอวลไปทั่วลาน
หงเป่าชะงักงัน
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ สูดจมูกแรงๆ ดวงตาเบิกกว้าง
“นี่...นี่คือกลิ่นอะไร? หอมเหลือเกิน! คล้ายกลิ่นดอกไม้ก็ไม่ใช่ คล้ายกลิ่นชาก็ไม่เชิง แต่ไม่เหมือนชาที่พวกเราดื่มกันตามปกติเลย”
หงฝูก็เดินเข้ามาใกล้ ก้มมองลงไปในโถ
เห็นเพียงใบชาในโถเรียวยาวสม่ำเสมอ สีเหลืองอมเขียวมันวาว ผิวเคลือบด้วยขนอ่อนสีขาวละเอียดชั้นหนึ่ง เมื่อกระทบแสงตะวันก็เปล่งประกายอ่อนโยน
ที่สะดุดตายิ่งกว่าคือ ในใบชามีดอกมะลิแห้งสีขาวบริสุทธิ์ปะปนอยู่หลายดอก กลีบดอกหดงอ รูปทรงงดงาม