เฉินเส้าอันพาเสี่ยวตุ้นจื่อมาถึงห้องครัวของหอสุราเมามายเซียน
ภายในห้องครัวมีไอร้อนอบอวล ผู้ช่วยครัวหลายคนกำลังวุ่นอยู่กับงาน ครั้นเห็นเถ้าแก่พาคนเข้ามาด้วยตนเอง ต่างก็พากันหลีกทางให้
หลิ่วซานเว่ยกับองค์ชายรองเย่หลี่ฉียืนอยู่ด้านข้าง หงฝู หงเป่า จูต้าฉาง จูติ้งกั๋ว และคนอื่น ๆ ก็เดินตามเข้ามาด้วย ต่างเบียดเสียดกันพลางมองดูอย่างใคร่รู้
เฉินเส้าอันกวาดตามองวัตถุดิบบนเตาไฟแล้วพยักหน้า “ของเตรียมไว้ครบแล้ว ข้าจะทำอาหารสี่จานที่พ่อครัวหลิ่วทำเมื่อครู่ ให้ทุกคนช่วยตัดสินกัน”
เขาพับแขนเสื้อขึ้น ก่อนผงกศีรษะไปทางเสี่ยวตุ้นจื่อ “เสี่ยวตุ้นจื่อ งานหั่นเตรียมวัตถุดิบยกให้เจ้า”
เสี่ยวตุ้นจื่อขานรับ หยิบมีดทำครัวขึ้นมา แล้วเริ่มจัดการวัตถุดิบด้วยท่วงท่าคล่องแคล่ว
เนื้อแกะถูกหั่นเป็นชิ้นบาง แต่ละชิ้นหนาบางสม่ำเสมอ ลายเนื้อชัดเจน
อกเป็ดถูกหั่นเป็นชิ้นบาง ขนาดเท่ากันทุกชิ้น
ต้นหอมหั่นเป็นท่อน ต้นกระเทียมหั่นเป็นท่อน เต้าหู้หั่นเป็นชิ้น ส่วนรากบัวหั่นเป็นแผ่นบางแล้วนำไปแช่น้ำสะอาดทันที เพื่อป้องกันไม่ให้เปลี่ยนสี
ขั้นตอนทั้งหมดลื่นไหลราวสายน้ำ ฝีมือใช้มีดเฉียบคมจนหงฝูพยักหน้าซ้ำ ๆ “ศิษย์น้องผู้นี้ฝีมือใช้มีดไม่เลว มีพื้นฐานอยู่บ้าง”
เมื่อเตรียมวัตถุดิบเสร็จ เฉินเส้าอันรับตะหลิวมาแล้วเดินไปยืนหน้าเตา
เขาเทน้ำมันลงกระทะก่อน ตั้งไฟจนเริ่มมีควันบาง ๆ แล้วใส่เนื้อแกะที่เสี่ยวตุ้นจื่อหั่นไว้ลงไป
“ฉ่า!” เสียงดังขึ้นทันทีที่เนื้อแกะลงกระทะ ควันน้ำมันลอยกรุ่น กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย
เฉินเส้าอันถือตะหลิวผัดอย่างรวดเร็วสองสามครั้ง จากนั้นพลันสะบัดข้อมือ กระทะเหล็กกระดกขึ้นเล็กน้อย เนื้อแกะกับต้นหอมในกระทะลอยขึ้นพร้อมกัน พลิกกลับกลางอากาศหนึ่งรอบ ก่อนตกกลับลงในกระทะอย่างมั่นคง ไม่มีชิ้นใดกระเด็นออกมาแม้แต่ชิ้นเดียว