นี่เป็นวันหยุดที่ฮ่องเต้ทรงอนุมัติด้วยพระองค์เอง นับเป็นรางวัลตอบแทนความเหน็ดเหนื่อยของเขาในช่วงที่ผ่านมา
เมื่อเฉินเส้าอันกลับถึงเรือนของตนซึ่งอยู่นอกวัง ก็เห็นโจวเฉวียนกำลังนั่งยองอยู่ใต้ต้นไม้
พอเห็นเขากลับมา โจวเฉวียนก็รีบลุกขึ้น ยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลืองเต็มปาก
“เถ้าแก่ ขอให้ปีใหม่เป็นสิริมงคล ข้ามาคารวะท่านในวันปีใหม่แล้ว!”
เฉินเส้าอันยิ้มพลางเดินเข้าไปหา ก่อนจะหยิบซองแดงที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรกจากแขนเสื้อ แล้วยัดใส่มือโจวเฉวียน
“พี่โจว สวัสดีปีใหม่ นี่ของเจ้า แล้วก็ของพี่น้องที่อยู่ข้างล่างด้วย เจ้านำไปแบ่งให้พวกเขาแทนข้าที”
โจวเฉวียนบีบคลำความหนาของซองแดง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป “เถ้าแก่ นี่...นี่มากเกินไปแล้วกระมัง?”
“ไม่มากหรอก” เฉินเส้าอันตบไหล่เขาเบา ๆ “หลายเดือนมานี้เจ้านำพาพี่น้องเร่งทำงานทั้งวันทั้งคืน จนสร้างเตาถ่านออกมาได้ ความดีความชอบของเจ้ามาเป็นอันดับหนึ่ง รับไว้เถิด ไม่ต้องเกรงใจข้า”
โจวเฉวียนขยับริมฝีปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าอย่างหนักแน่น เก็บซองแดงไว้ในอกเสื้อ แล้วหันหลังเดินฉับ ๆ ไปทางโรงงาน
ไม่นานนัก เสียงโห่ร้องก็ดังมาจากในโรงงาน ปะปนกับเสียงตะโกนว่า “เถ้าแก่ใจกว้าง!” และ “พวกเราขอคำนับเถ้าแก่!”
เฉินเส้าอันยืนฟังอยู่ในลานเรือน มุมปากอดยกขึ้นไม่ได้
ยามบ่าย เขาไปโรงงานของเสิ่นอวิ๋นเหนียงอีกครั้ง
ตอนเฉินเส้าอันเข้าไป เสิ่นอวิ๋นเหนียงยังคงเร่งตัดเย็บเสื้อขนเป็ดอยู่
“ท่านพ่อครัวหลวงเฉิน...มาที่นี่ได้อย่างไรหรือเจ้าคะ?”
“ข้ามาอวยพรปีใหม่ให้เจ้า” เฉินเส้าอันวางซองแดงลงบนเขียง “สวัสดีปีใหม่ พี่อวิ๋นเหนียง”