ยามเฉินเส้าอันมาถึงหน้าประตูวัง หลิ่วหยาก็มารออยู่ก่อนแล้ว
นางเปลี่ยนจากชุดนางกำนัล สวมเสื้อกั๊กสีบัวอ่อนคลุมทับด้วยผ้าคลุมสีขาวนวล จัดเกล้าผมเป็นมวยอย่างเรียบง่าย ปักปิ่นเงินเกลี้ยงเกลาหนึ่งเล่ม ท่วงท่าทั้งร่างดูอ่อนโยนกว่าตอนอยู่ในวังอยู่หลายส่วน
ในมือนางถือโคมผ้าไหมใบเล็ก บนโคมวาดกิ่งเหมยไว้หนึ่งกิ่ง แสงไฟส่องผ่านแพรบาง ทิ้งวงแสงนวลละมุนบนใบหน้า
นางเงยหน้ามอง ทว่าฝีเท้ากลับชะงักไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เฉินเส้าอันที่เดินเข้ามาหานางในวันนี้แตกต่างจากวันวานอย่างสิ้นเชิง
เขาสวมชุดแพรสีขาวนวล คาดสายรัดเอวสีน้ำเงินเข้ม ห้อยหยกเขียวไว้หนึ่งชิ้น ชายแขนเสื้อพลิ้วไหวตามยามก้าวเดิน ขับให้รูปร่างสูงโปร่งสง่างามยิ่งขึ้น
ยามปกติเขามักสวมผ้ากันเปื้อน คลุกอยู่กับแป้งในห้องเครื่องหลวง หลิ่วหยาเคยชินกับภาพเขาที่คลุ้งกลิ่นควันไฟในครัว พอได้เห็นเขาแต่งกายเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงอดรู้สึกพร่าเลือนไปชั่วขณะไม่ได้
ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน เป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ที่ก้าวออกมาจากภาพวาด
เฉินเส้าอันเดินมาหยุดตรงหน้านาง เห็นนางจ้องตนอย่างเหม่อลอยไม่เอ่ยคำใด จึงก้มลงสำรวจอาภรณ์ของตน ก่อนยิ้มถามว่า
“เป็นอย่างไร ดูไม่ดีหรือ?”
หลิ่วหยาได้สติ ใบหูร้อนผ่าวเล็กน้อย นางเบือนหน้าหนีแล้วเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ดูดี ยากนักที่จะเห็นท่านแต่งกายเช่นนี้”
“หลิ่วหยาของข้าแต่งกายเช่นนี้ต่างหากที่หาได้ยากยิ่ง”
เฉินเส้าอันยิ้ม สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของนาง ก่อนเอ่ยกลอนเบา ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “จันทร์คล้อยเหนือยอดหลิว คู่ชื่นนัดพบยามสนธยา”