องค์รัชทายาทเลื่อมใสในการจัดการของเฉินเส้าอันจนแทบยกย่องเทิดทูน ครั้นช่างฝีมือทั้งหลายแยกย้ายกันไปแล้ว จึงเอ่ยกับเขาว่า
“พ่อครัวหลวงเฉิน คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเชี่ยวชาญการทำดินปืนถึงเพียงนี้ นับว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก”
เฉินเส้าอันรีบโบกมือพลางชี้แจง
“องค์รัชทายาททรงชมเกินไปแล้ว กระหม่อมเป็นเพียงพ่อครัว จะเชี่ยวชาญการทำดินปืนได้อย่างไร เพียงโชคดีได้ตำรับดินปืนมาเท่านั้น สิ่งที่กระหม่อมทำอยู่ก็เป็นเพียงทฤษฎี หากทำดินปืนออกมาได้จริงแล้ว องค์รัชทายาทค่อยตรัสชมก็ยังไม่สายพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเจ้ารู้กฎเกณฑ์มากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?”
คำถามขององค์รัชทายาททำให้เฉินเส้าอันอับจนถ้อยคำ จะให้เขาบอกว่าไปค้นจากอินเทอร์เน็ตก็คงไม่ได้
เขาครุ่นคิดแวบหนึ่ง ก็หาข้ออ้างได้ทันที
“องค์รัชทายาท กฎเหล่านี้กระหม่อมคิดขึ้นเองพ่ะย่ะค่ะ”
“ลองนึกดูเถิด ดินปืนมีอานุภาพร้ายแรงถึงเพียงนั้น ถึงกับทำให้ผาเหยี่ยวจิกถล่มลงมาได้ จะไม่ระมัดระวังไว้บ้างได้อย่างไร?”
“กระหม่อมจึงคิดกฎเหล่านี้ขึ้นมากมาย เพื่อป้องกันไม่ให้ดินปืนติดไฟโดยไม่ตั้งใจ มิฉะนั้น หากกระหม่อมกับพระองค์กำลังคุมงานอยู่ที่นี่แล้วถูกลูกหลงเข้า จะมิแย่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” องค์รัชทายาทพยักหน้า ทรงเห็นด้วยกับคำอธิบายของเขา ส่วนเฉินเส้าอันกลับยิ่งเลื่อมใส คนที่คิดกฎเกณฑ์ได้มากมายเช่นนี้ย่อมเป็นผู้มีความสามารถอย่างแท้จริง
หลายวันต่อมา เฉินเส้าอันไปรายงานตัวที่กรมโยธาธิการตรงเวลาทุกวัน