ข่าวแพร่ไปถึงองค์รัชทายาทอย่างรวดเร็ว
เมื่อองค์รัชทายาทกับเฉินเส้าอันมาถึงกรมโยธาธิการ จ้าวต้าเหอก็ถูกเหล่าช่างช่วยพยุงมานั่งในลานแล้ว ใบหน้าทาด้วยยาขี้ผึ้งเย็นอยู่ชั้นหนึ่ง ผมเผ้ายาวสั้นไม่เท่ากัน ราวกับถูกสุนัขแทะมา แก้มซ้ายดำเป็นปื้นแดงเป็นดวง สีหน้าดูเลื่อนลอยเล็กน้อย
พระพักตร์ขององค์รัชทายาทบึ้งตึงอย่างยิ่ง “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
จ้าวต้าเหอก้มหน้า น้ำเสียงแหบพร่า กล่าวด้วยความหวาดหวั่นว่า
“กระหม่อม... กระหม่อมอยากดูว่าดินปืนมีรูปร่างอย่างไร จึงยกไหขึ้นมา... แล้วเผลอกระแทกเข้า ดินปืนฟุ้งออกมา ถูกไส้ธูป... แล้วก็...”
เขาพูดต่อไม่ออก องค์รัชทายาทสูดลมหายใจลึก ก่อนตรัสเสียงเย็นว่า
“กฎที่พ่อครัวหลวงเฉินกำหนดไว้ ห้ามใช้เปลวไฟในคลังเก็บของโดยเด็ดขาด เจ้าไม่เคยใส่ใจเลยใช่หรือไม่?”
จ้าวต้าเหอจนคำพูด ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม
เฉินเส้าอันลอบคิดว่าโชคดีเหลือเกิน แม้จะเกิดเรื่องขึ้น แต่โชคดีที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ บัดนี้จึงใช้เหตุการณ์นี้เป็นบทเรียนแก่ทุกคนได้พอดี
“เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทุกคนล้วนเห็นแล้ว รองผู้ช่วยผู้ดูแลคลังจ้าวฝ่าฝืนกฎ นำเปลวไฟเข้าไปในคลัง โชคดีที่ดินปืนไม่ได้ลุกไหม้ทั้งหมด มิฉะนั้นกรมโยธาธิการทั้งกรมอาจถูกระเบิดจนราบเป็นหน้ากลอง”
“ร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” องค์รัชทายาทยังไม่เคยเห็นอานุภาพของดินปืน จึงยากจะจินตนาการถึงความร้ายแรงเมื่อมันถูกจุดติด
เฉินเส้าอันอธิบายว่า “แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาททรงทอดพระเนตรดูเถิด รองผู้ช่วยผู้ดูแลคลังจ้าวเพียงเผาดินปืนไปเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ ก็ทำให้ตนเองถูกไฟลวกจนเป็นเช่นนี้ หากดินปืนลุกไหม้ทั้งหมด ผลจะเป็นอย่างไร ขอให้ทุกท่านลองคิดดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ”