บัณฑิตหยิบกระดาษแดงแผ่นที่สองจากบนโต๊ะ ครานี้สีหน้าจริงจังกว่าเมื่อครู่หลายส่วน
“ปริศนาข้อที่สอง คำใบ้คือ—ภายในกลวงว่าง ปากเล็กท้องใหญ่ กลืนสายน้ำพันสาย พ่นแสงเมฆาหมื่นสี ทายสิ่งของหนึ่งอย่าง เชิญคุณชาย”
พอได้ยินคำใบ้ ทุกคนรอบข้างต่างขมวดคิ้วครุ่นคิด บ้างเดาว่าเป็นกาน้ำชา บ้างว่าเป็นไหสุรา แต่ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยตรงนัก
เฉินเส้าอันครุ่นคิดเพียงครู่ ระบบก็เทียบคำตอบในหัวอย่างรวดเร็ว เขาพบคำตอบในเวลาไม่นาน จึงเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “โคมไฟ”
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาบัณฑิต “เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น?”
“ภายในกลวงว่าง ปากเล็กท้องใหญ่—ด้านในโคมไฟกลวง ส่วนบนและล่างหุบแคบ ตรงกลางป่องออก”
“กลืนสายน้ำพันสาย—ผ้าโคมรับลมจากทั่วทุกทิศ ลมพัดมาจากรอบด้าน จึงเปรียบเป็นสายน้ำพันสาย”
“พ่นแสงเมฆาหมื่นสี—แสงเทียนส่องผ่านแพรหลากสี เกิดเป็นประกายห้าสี มิใช่แสงเมฆาหมื่นสีหรอกหรือ?”
เฉินเส้าอันหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “อีกทั้งเทศกาลซั่งหยวน โคมบุปผาสว่างไสวทั่วทั้งเมือง คำใบ้นี้ช่างเข้ากับบรรยากาศยิ่งนัก”
สิ้นเสียง บัณฑิตนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนตบโต๊ะเสียงดังฉาด
“ดี! เข้ากับบรรยากาศยิ่งนัก! คุณชายมิได้เพียงทายได้แม่นยำ ยังอธิบายได้ลึกซึ้ง ปริศนาข้อนี้ก็ถูกต้องเช่นกัน”
เสียงปรบมือจากฝูงชนรอบข้างยิ่งกึกก้องขึ้น บ้างร้องชื่นชม บ้างกระซิบกระซาบกันว่าคุณชายชุดขาวผู้นี้เป็นบุตรหลานจากตระกูลใด
นิ้วมือของหลิ่วหยากำแขนเสื้อแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือชื้นเหงื่อเล็กน้อย ทว่าแววตากลับยิ่งสุกสว่าง
นางมองเฉินเส้าอันยืนอยู่หน้าแผงโคม รับมือทุกสิ่งอย่างสงบนิ่ง พลันเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นในใจ ราวกับได้เห็นเฉินเส้าอันอีกคนที่นางไม่เคยพบมาก่อน เป็นคนที่เจิดจ้ายิ่งกว่าที่นางเคยจินตนาการไว้