ไส้ชนวนเริ่มลุกไหม้พร้อมเสียงซู่ ประกายไฟค่อย ๆ เคลื่อนตามไส้กระดาษมุ่งไปทางไหดินเผาอย่างมั่นคง ความเร็วไม่ช้าหรือเร็วเกินไป ให้ความรู้สึกสุขุมเยือกเย็น
องค์รัชทายาททอดพระเนตรไส้ชนวนที่กำลังลุกไหม้ ความภาคภูมิใจที่ยากจะพรรณนาพลันเอ่อท้นขึ้นในพระทัย
นี่คือวิธีจุดไฟที่พระองค์ “คิดค้น” ขึ้นมาเอง
เปลวไฟลามไปจนสุดไส้ชนวน ก่อนจะมุดเข้าไปในไหดินเผา
ทุกอย่างเงียบงันไปชั่วขณะ
“ตูม—”
เสียงระเบิดดังสนั่น ไหดินเผาแตกกระจาย
เศษไหปลิวว่อนกระแทกพื้นดินโดยรอบ ส่งเสียงตุบ ๆ
กลุ่มควันสีเทาขาวลอยขึ้นจากใจกลางแรงระเบิด ปะปนไปด้วยฝุ่นดินและกลิ่นดินปืน ก่อนจะแผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ
พื้นดินถูกระเบิดจนเป็นหลุมตื้น ๆ ดินพลิกกระจาย ทั้งยังดำเกรียมไปทั่ว
แม้องค์รัชทายาทจะเตรียมพระทัยไว้แล้ว แต่เสียงระเบิดก็ยังทำให้พระกรรณอื้ออึง จนต้องถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
พระองค์เบิกพระเนตรกว้าง ทอดพระเนตรหลุมตื้นที่เกิดจากแรงระเบิด แล้วนิ่งงันไปครู่ใหญ่
หงเป่ามีปฏิกิริยารุนแรงยิ่งกว่า
ทันทีที่เสียงระเบิดดังขึ้น เขาก็กระโดดโหยงราวกับแมวถูกเหยียบหาง มือขวาชักดาบข้างเอวออกมาอย่างว่องไว ตั้งท่าป้องกัน
องค์รัชทายาทสะดุ้งกับท่าทีที่เกิดขึ้นกะทันหันของเขา จากนั้นก็ทั้งขบขันทั้งขุ่นเคือง รับสั่งตำหนิว่า
“หงเป่า เก็บดาบเสีย นี่ไม่ใช่มือสังหารเสียหน่อย!”
หงเป่าจึงได้สติ รีบสอดดาบกลับเข้าฝักอย่างเก้อเขิน พลางเกาศีรษะแล้วหัวเราะแห้ง ๆ