เฉินเส้าอันผลักประตูห้องครัวเข้าไป เสี่ยวตุ้นจื่อยืนอยู่หน้าเขียง แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก มือถือมีดครัวสันหนา จ้วงลงบนเนื้อแกะอย่างมั่นคง มีดขึ้นมีดลง เนื้อแกะชิ้นหนาบางสม่ำเสมอก็หลุดจากคมมีด ตกลงบนจานกระเบื้องที่วางอยู่ข้างกัน
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนรอยยิ้มจะเบ่งบานบนใบหน้าทันที “อาจารย์! ท่านมาแล้ว!”
เฉินเส้าอันเดินเข้าไป กวาดตามองเนื้อที่หั่นเรียงเป็นระเบียบอยู่บนเขียง
เนื้อแกะมีความหนาบางเสมอกัน ลายเนื้อชัดเจน
เนื้อวัวหนากว่าเล็กน้อย สีแดงสด
ส่วนเนื้อไก่ถูกทุบจนบางและแบนเรียบ วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไม่เลว เป็นเช่นนี้แหละ พอเหมาะสำหรับนำไปลวก”
เสี่ยวตุ้นจื่อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนหัวเราะแหะ ๆ “จริงสิอาจารย์ เนื้อที่แม่ทัพหงส่งคนมามอบให้ ข้าหั่นเรียบร้อยหมดแล้ว ท่านดูสิว่ายังต้องเตรียมอะไรอีกหรือไม่”
เฉินเส้าอันวางกล่องอาหารใบใหญ่สามชั้นที่นำมาด้วยลงบนโต๊ะว่างข้าง ๆ แล้วเปิดฝา ข้างในล้วนเป็นของดีที่ซื้อสั่งมาจากโทรศัพท์เสมือน ซึ่งแคว้นต้าฉีไม่มี
เสี่ยวตุ้นจื่อขยับเข้ามาดูด้วยความสงสัย จ้องวัตถุดิบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจนตาโต “อาจารย์ ของพวกนี้...เทพเตาไฟประทานมาให้หรือขอรับ”
เฉินเส้าอันพยักหน้าโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน “แน่นอน ด้วยสถานการณ์ของแคว้นต้าฉียามนี้ ย่อมไม่มีทางหาของเหล่านี้มาได้”
“ผ้าขี้ริ้ววัวจัดการยากยิ่ง หากไม่มีวิธีลับก็ทำให้อร่อยกรุบกรอบไม่ได้ ส่วนไส้เป็ดก็เป็นสิ่งที่ไม่มีผู้ใดกิน แต่หากจัดการให้ดีก็จะกลายเป็นหัวใจของหม้อไฟ อีกทั้งเต้าหู้แช่แข็งนี่ เจ้าดูสิ...”