เฉินเส้าอันพาโจวเฉวียนมายังลานว่างแห่งหนึ่งในเรือนด้านหลัง
ที่นั่นมีเตาถ่านเหล็กแผ่นที่เพิ่งทำเสร็จวางเรียงเป็นระเบียบอยู่สิบกว่าใบ ข้างกันยังมีกองแม่พิมพ์ถ่านอัดก้อนเหล็กซ้อนกันเป็นตั้ง
โจวเฉวียนโยนถุงถ่านลงบนพื้น พับแขนเสื้อขึ้นแล้วนั่งยอง ๆ เทถ่านดิบกับดินเหลืองหนึ่งถุงลงบนพื้น จากนั้นเติมน้ำและคลุกเคล้าตามสัดส่วนที่เขียนไว้ในคู่มือของเฉินเส้าอัน
เขาใช้พลั่วพลิกส่วนผสมไปมาอย่างสม่ำเสมอ ไม่นานถ่านกับดินก็กลายเป็นก้อนโคลนสีดำคล้ำที่กึ่งแห้งกึ่งเปียก
“สัดส่วนถ่านกับดินนี่ ข้าลองอยู่หลายหนที่ผิงเซียง” โจวเฉวียนพูดพลางคนให้เข้ากัน “ถ่าน 1 จินผสมดินเหลือง 3 เหลี่ยงกำลังดี เหนียวพอเหมาะ”
ขณะพูด เขาก็คว้าดินโคลนผสมถ่านขึ้นมากำหนึ่ง อัดลงในแม่พิมพ์แล้วกดให้แน่น จากนั้นใช้แผ่นไม้ปาดดินส่วนเกินให้เรียบ พลิกแม่พิมพ์กลับด้านแล้วจับหูหิ้วกดลง
ถ่านอัดก้อนสีดำขลับเป็นเงา มีรูตรงกลางหลุดออกจากแม่พิมพ์ ตกลงบนพื้นอย่างมั่นคง
“เฮ้! ดูเป็นรูปร่างขึ้นมาจริง ๆ ด้วย” โจวเฉวียนอดยิ้มออกมาไม่ได้
ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากหน้าประตูเรือน ตามด้วยเสียงตะโกนอันก้องกังวานของหงเป่า
“น้องเฉิน! ได้ยินว่าโจวเฉวียนกลับมาแล้ว ถ่านมาถึงหรือยัง?”
สิ้นเสียง หงเป่าก็ก้าวฉับ ๆ เข้ามาแล้ว ด้านหลังมีหงฝูตามมาด้วย ฝีเท้าของเขาเร็วกว่าปกติอยู่หลายส่วน เห็นได้ชัดว่าอดใจรอด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวเช่นกัน