ช่างฝีมือวางไหดินบรรจุดินปืนไว้กลางลานอย่างระมัดระวัง ก่อนถอยออกไปยังที่ไกล สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังเฉินเส้าอันกับองค์รัชทายาท
องค์รัชทายาทเดินวนรอบไหดินใบนั้นสองรอบ ลูบคางแล้วขมวดคิ้วขึ้นฉับพลัน
“พ่อครัวหลวงเฉิน” องค์รัชทายาทเอ่ย น้ำเสียงแฝงความฉงนอยู่หลายส่วน
“ดินปืนนี้รุนแรงถึงเพียงนี้ เพียงถูกจุดก็ระเบิด แล้วควรจุดอย่างไรหรือ?”
“หากระเบิดทันทีที่จุดไฟ คนจุดมิกลายเป็นผู้รับเคราะห์ก่อนใคร ทั้งไม่มีโอกาสหลบหนีหรอกหรือ?”
หงเป่าที่ฟังอยู่ข้าง ๆ พยักหน้ารัว “องค์รัชทายาทตรัสถูกแล้ว กระหม่อมเองก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่พ่ะย่ะค่ะ”
“วันนั้นบนผาเหยี่ยวจิก กระหม่อมก็ไม่เห็นว่าชาวเป่ยเยี่ยนจุดดินปืนอย่างไร พวกเขาย่อมมีวิธีเฉพาะ หากจุดดินปืนโดยตรง มิเท่ากับรนหาที่ตายหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เฉินเส้าอันอ้าปาก กำลังจะตอบ ทว่ากลับหุบปากลงอีกครั้ง
เดิมทีเขาคิดจะบอกตรง ๆ ว่า “ใช้ชนวนสิ” แต่คำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป
ฐานะของเขาในยามนี้คือพ่อครัวที่ “ได้ตำรับมาเท่านั้น แต่ไม่เคยลงมือทำดินปืนจริง” หากเอ่ยวิธีจุดไฟอย่างครบถ้วนออกมาในทันที ย่อมดูชำนาญเกินไปจนชวนให้คนสงสัย
เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนวิธี ชี้แนะให้องค์รัชทายาทค้นพบวิธีนี้ด้วยตนเอง
“องค์รัชทายาทตรัสมีเหตุผลพ่ะย่ะค่ะ” เฉินเส้าอันแสร้งทำท่าครุ่นคิด
“เรื่องนี้เป็นปัญหายากอยู่จริง เช่นนั้นเอาอย่างนี้ก่อน เราอย่าเพิ่งจุดดินปืนในไห ลองเทดินปืนลงพื้นเพียงเล็กน้อย แล้วใช้ธูปจุด ดูว่าจะเป็นอย่างไร”