เสียงระฆังต้อนรับปีใหม่เพิ่งดังผ่านไป เสียงประทัดด้านนอกก็พลันดังถี่ขึ้นทันใด
ทั่วทั้งเมืองหลินอัน ทุกครัวเรือนต่างจุดประทัดกัน
ประทัดของแคว้นต้าฉีแตกต่างจากยุคหลัง มิใช่ดินปืนที่ห่อด้วยกระดาษ หากเป็น “ประทัด” อย่างแท้จริง
นำไม้ไผ่เขียวมาท่อนหนึ่ง โยนลงในเตาไฟ เมื่อปล้องไม้ไผ่ได้รับความร้อน อากาศภายในก็ขยายตัวแล้วระเบิดออกอย่างฉับพลัน เกิดเสียงแตกดังกรอบแกรบ
“ปัง—เพียะ—”
เสียงหนึ่งดังต่อเนื่องกันไป ไม่ขาดช่วง ท่ามกลางสะเก็ดไฟและควันเขียวที่พวยพุ่งขึ้น ยิ่งเห็นเด่นชัดเป็นพิเศษในราตรี
ตามคำสอนโบราณ ประทัดมีไว้ขับไล่ผีร้ายตนหนึ่งที่เรียกว่า “ซานเซียว”
เล่ากันว่าผีตนนี้มีขาเดียว ดวงตาแดงก่ำ พอถึงเทศกาลก็จะออกมาสร้างความเดือดร้อนแก่มนุษย์ ทว่ามันหวาดกลัวเสียงไม้ไผ่ระเบิดเป็นที่สุด
ดังนั้น ทุกคราวที่ถึงวันสิ้นปี ผู้คนจึงเผาไม้ไผ่ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ขอให้ปีใหม่สงบสุขและราบรื่น
เสียงไม้ไผ่ระเบิดยิ่งดัง สิ่งชั่วร้ายก็ยิ่งถอยห่าง โชคลาภของปีหน้าก็ยิ่งมาเยือนเร็วขึ้น
องค์หญิงน้อยเป็นคนแรกที่วิ่งออกจากตำหนัก
นางพุ่งไปถึงใต้ระเบียง มองประกายไฟและควันเขียวที่ลอยขึ้นจากประทัดซึ่งขันทีจุดไว้ด้านนอกตำหนัก แล้วกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น
“ว้าว! เยอะแยะเลย! เสียงดังเหลือเกิน! เสด็จพ่อ รีบมาดูเร็ว!”
ฮ่องเต้ประคองไทเฮา ค่อย ๆ เสด็จออกจากตำหนัก
ฮองเฮากับองค์รัชทายาทก็เสด็จตามออกมาพร้อมกัน พระสนมฮวาอุ้มองค์ชายเจ็ดตามหลังมา
คนทั้งครอบครัวยืนอยู่บนบันไดหน้าตำหนัก มองดอกไม้ไฟใต้ระเบียงและฟังเสียงไม้ไผ่ระเบิดที่ดังต่อเนื่องกัน ใบหน้าล้วนประดับด้วยรอยยิ้ม