องค์รัชทายาทเป็นคนแรกที่ได้สติ ก้าวขึ้นไปเบื้องหน้าเพื่อถวายคำยินดีแก่ฮ่องเต้
“ขอแสดงความยินดีเสด็จพ่อ! มันเทศให้ผลผลิตถึงไร่ละ 2,500 ชั่ง สูงกว่าข้าวโพดและมันฝรั่งยิ่งนัก นับเป็นของมงคลที่สวรรค์ประทานแก่แคว้นต้าฉี เมื่อมีของมงคลเช่นนี้ นับแต่นี้ใต้หล้าย่อมไม่ต้องกังวลเรื่องขาดแคลนอาหารอีก”
เหล่าขุนนางจึงได้สติ ต่างพากันก้าวขึ้นไปถวายคำยินดี “ขอแสดงความยินดีฝ่าบาท! ขอถวายพระพรฝ่าบาท! สวรรค์ประทานของมงคล นับเป็นวาสนาของแคว้นต้าฉี!”
“พระบารมีของฝ่าบาทเลื่องลือถึงสวรรค์ จึงมีของมงคลเช่นนี้ปรากฏขึ้น!”
“เมื่อมีเมล็ดพันธุ์ธัญพืชให้ผลผลิตสูงเช่นนี้ กำลังของแคว้นต้าฉีย่อมรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน เป่ยเยี่ยนจะน่ากลัวสักเพียงใดกัน!”
ถ้อยคำสรรเสริญพรั่งพรูออกมาราวกับไม่ต้องเสียเงิน ฮ่องเต้ยืนอยู่บนคันนา ฟังเสียงแสดงความยินดีจากทั่วทุกสารทิศ รอยยิ้มบนใบหน้ากลับหุบไม่ลง
พระองค์ก้มลงหยิบมันเทศสีแดงสดลูกหนึ่งจากเข่งไม้ไผ่ข้างกาย ชั่งน้ำหนักบนฝ่ามือ สัมผัสความหนักแน่นเต็มไม้เต็มมือ แล้วความรู้สึกมั่นคงที่ไม่เคยมีมาก่อนก็เอ่อท้นขึ้นในพระทัย
2,500 ชั่ง ต่อพื้นที่หนึ่งไร่
ตัวเลขนี้หมายถึงสิ่งใด พระองค์ทรงรู้ดียิ่งกว่าใคร
พระองค์เงยพระพักตร์ ทอดพระเนตรข้ามไร่มันเทศที่เพิ่งเก็บเกี่ยวไปยังที่ไกล ราวกับทอดพระเนตรเห็นภาพวันข้างหน้าแล้ว ยุ้งฉางเต็มแน่น ประชาราษฎร์กินอิ่มสวมอุ่น กองทัพแข็งแกร่ง บ้านเมืองสงบสุข
ส่วนเรื่องเล็กน้อยอย่างกินมากแล้วผายลมนั้น พระองค์โยนทิ้งไปจากพระทัยนานแล้ว
ขอเพียงอิ่มท้อง ผายลมสักสองสามครั้งจะเป็นไรไป?
ต่อให้ผายลมถึง 100 ครั้ง ก็คุ้มค่าแล้ว
ฮ่องเต้วางมันเทศกลับลงในเข่ง ปัดดินออกจากพระหัตถ์ แล้วตรัสเสียงกังวานว่า