“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่รู้สึกแปลกใจหรือ ว่าทั้งที่ชานเยว่วางพิษกู่ใส่เหลียงอวี่หวง ควบคุมจิตสำนึกของเขาไว้แล้ว เหตุใดเขาจึงถอนพิษกู่ได้โดยไร้สาเหตุ แล้วกลับมาเป็นปกติ?” หยุนหลวนกำมีดสั้นที่เช็ดจนสะอาดไว้ในมือ ก่อนจะวางคมมีดแนบลงบนใบหน้าของเหลียงเหวินคังอีกครั้ง “ครั้งนั้นบุตรชายของเจ้าเกือบถูกเหลียงหนีหวงกับชานเยว่ทำให้ตาย หากไม่ใช่เพราะข้า เจ้าคิดว่าเขาจะมีชีวิตอยู่มาจนถึงบัดนี้หรือ?”
“เหตุใดเหลียงอวี่หวงจึงเกลียดเจ้านัก? เขาตายด้วยน้ำมือเจ้ามากี่ครั้งแล้ว? เหลียงเหวินคัง ในใจเจ้าไม่มีคำตอบเลยหรือ?”
แววตาของเหลียงเหวินคังเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาจ้องหยุนหลวนอย่างตะลึงงัน ไม่อาจยอมรับคำพูดของนางได้ “เจ้า... เจ้าเข้าไปในเมืองหลวงแคว้นเหลียงตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วหรือ?”
“เจ้ากับรัชทายาท พวกเจ้าร่วมมือกันตั้งนานแล้วหรือ?”
“สารเลวนั่นกล้าดีอย่างไร? กล้าทรยศข้ากับแคว้นเหลียง เพียงเพื่อเอาชีวิตรอดได้อย่างไร? แคว้นเหลียงกับหนันฉูเป็นศัตรูที่อยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้ ไม่มีวันเจรจาสงบศึกกันได้ แล้วเหตุใดเขาจึงโง่เขลาเช่นนี้?”
แววตาของหยุนหลวนฉายประกายเย็นเยียบ นางออกแรงกดมือ ก่อนจะเฉือนเนื้อบนใบหน้าของเหลียงเหวินคังออกไปอีกชิ้น
“เมื่อไม่มีเจ้า หนันฉูกับแคว้นเหลียงก็จะร่วมกันใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ราษฎรของทั้งสองแคว้นจะไม่ต้องทนทุกข์จากสงครามอีก... จะไม่มีผู้ใดต้องบาดเจ็บล้มตายอีก...”
“ที่เจ้ากล่าวว่าเป็นศัตรูที่อยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้ ก็เป็นเพียงความทะเยอทะยานและความเห็นแก่ตัวของเจ้าเองเท่านั้น ไม่ว่าราษฎรแคว้นใด สิ่งที่พวกเขาปรารถนาที่สุดก็คือใต้หล้าสงบสุข ทุกคนมีข้าวกิน มีเสื้อผ้าสวมใส่ และมีบ้านให้อาศัย”