นี่เรียกว่าอะไร? ยกหินทุ่มเท้า หรือฆ่าไก่ไม่สำเร็จ กลับเสียข้าวสารไปอีกกำมือ?
นางชานเยว่ ตั้งแต่ได้เป็นเซิ่งหนี่ว์แห่งแคว้นเหลียงมา ก็ไม่เคยพ่ายแพ้อย่างยับเยินเช่นนี้
ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ สำหรับนางแล้ว นับเป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง
พรวด... โลหิตคำหนึ่งพุ่งออกจากปากของชานเยว่
เบื้องหน้าพลันพร่าเลือนด้วยอาการวิงเวียน ร่างของนางเอนหงายไปด้านหลังอย่างห้ามไม่อยู่
เหลียงอวี่หวงรีบย่อตัวลง ประคองร่างชานเยว่ไว้
“ชานเยว่...”
ชานเยว่มองเหลียงอวี่หวงด้วยแววตาพร่าเลือน นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “องค์รัชทายาท... หม่อมฉัน... หม่อมฉันทำผิดพลาดครั้งใหญ่... พระองค์ทรงกริ้วมากหรือไม่?”
“เป็นหม่อมฉันที่ทะนงตนเกินไป เป็นหม่อมฉันที่คิดว่าตนฉลาดเสียเต็มประดา หม่อมฉันกลับทำผิดพลาดอย่างง่ายดายเช่นนี้... องค์รัชทายาท อย่าทรงตำหนิหม่อมฉันได้หรือไม่?”
หลายปีมานี้ นางทุ่มเททำทุกสิ่งอย่างเต็มกำลัง
นางทำไปเพื่อสิ่งใด? ก็เพื่อพิสูจน์ให้องค์รัชทายาทเห็นว่า ชานเยว่คือนางเพียงผู้เดียวในใต้หล้าที่มีคุณสมบัติยืนเคียงข้างพระองค์
แม้นางจะเป็นเซิ่งหนี่ว์ ไม่อาจมีรัก ไม่อาจมีตัณหา ทว่านางก็เป็นมนุษย์ มิใช่เทพเซียน เป็นร่างเนื้อเลือด นางเองก็มีหัวใจเปี่ยมรักใคร่ดุจหญิงสาวสามัญ
ในวัยเยาว์อันงดงาม นางเผลอมีใจและเกิดความรักต่อรัชทายาทโดยไม่รู้ตัว
นางรักเขา ยินดีทุ่มเททุกสิ่งเพื่อเขา
นอกจากนางแล้ว ไม่มีสตรีใดมีความสามารถพอจะช่วยเหลือเขา ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ และร่วมต้านทานมรสุมไปด้วยกัน