เหลียงอวี่หวงยกมือขึ้นลูบเส้นผมนุ่มสลวยของนางเบา ๆ
จากนั้นเขาก็ให้คนนำกล่องผ้าไหมใบประณีตมาส่งตรงหน้าชานเยว่
“เครื่องประดับศีรษะหยกชุดนี้ ข้าเป็นคนออกแบบลวดลายด้วยตนเอง แล้วให้ช่างทำขึ้น ข้าคิดว่าในใต้หล้านี้ นอกจากชานเยว่แล้ว คงไม่มีผู้ใดคู่ควรจะสวมเครื่องประดับชุดนี้อีก”
กล่าวจบ เขาก็ค่อย ๆ เปิดฝากล่อง
ชานเยว่เห็นเครื่องประดับหยกชุดงดงามหรูหราวิจิตรตระการตาอยู่ภายใน... นางซาบซึ้งจนดวงตาแดงก่ำ รับกล่องผ้าไหมมาด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง
“องค์รัชทายาทเกรงใจแล้ว ของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไปจริง ๆ”
เหลียงอวี่หวงกุมมือของชานเยว่ไว้แน่น เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ไม่ล้ำค่าเลย ในสายตาข้า ชานเยว่คู่ควรกับสิ่งงดงามหรูหราทุกชิ้นในใต้หล้า”
พวงแก้มของชานเยว่แดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิม
นางเม้มริมฝีปาก กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ แล้วกอดกล่องผ้าไหมไว้ด้วยความทะนุถนอม
ทันใดนั้น ราวกับนึกถึงธุระสำคัญขึ้นมาได้ นางจึงรีบเบี่ยงกาย เปิดทางให้เซียวเสวียนรุ่ยกับเสิ่นฉงซานเข้ามา ก่อนจะแนะนำทั้งสองให้เหลียงอวี่หวงรู้จัก
“องค์รัชทายาท ท่านนี้คือเซียวเสวียนรุ่ย องค์ชายรองแห่งหนันฉู ส่วนท่านนี้คือเสิ่นฉงซาน บุตรชายของหมอผี ทั้งสองมีใจจะสวามิภักดิ์ต่อองค์รัชทายาท เชื่อว่าหากได้พวกเขามาร่วมมือ องค์รัชทายาทย่อมประหนึ่งพยัคฆ์ติดปีก อำนาจยิ่งมั่นคงขึ้นเป็นแน่”
เหลียงอวี่หวงจึงละสายตาจากใบหน้าของชานเยว่ หันไปมองเซียวเสวียนรุ่ยกับเสิ่นฉงซาน
เซียวเสวียนรุ่ยเติบโตมาในราชวงศ์ แม้ในใจจะตื่นเต้นอยู่บ้างที่ในที่สุดก็ได้พบรัชทายาทแคว้นเหลียงผู้เลื่องลือ แต่เขาก็ข่มความตื่นเต้นไว้ แล้วคลี่ยิ้มให้เหลียงอวี่หวงอย่างสงบนิ่ง