โจวเฉิงมองหยุนฟู่ชิงด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนโง่คนหนึ่ง
“ถึงตอนนี้แล้ว เจ้ายังเดาไม่ออกอีกหรือ ว่าใครกันแน่ที่ต้องการเอาชีวิตเจ้า หยุนฟู่ชิง คนทึบทื่อเช่นเจ้า ไปคุมทัพสามกอง กุมกองทัพตระกูลหยุน จนได้เป็นแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินมาได้อย่างไรกัน?”
“อี้อ๋องอาศัยคำสั่งลับของฮ่องเต้ ล่อเจ้าเข้าหุบเขาเฮยเฟิง เจ้ารู้ทั้งรู้ว่ามีอันตราย แต่เพราะเป็นคำสั่งลับของฝ่าบาทจึงต้องเข้าไป คำสั่งลับนั้นเป็นลายลักษณ์อักษรชัดเจน เป็นของจริงแท้แน่นอน เจ้าลองบอกมาซิ ว่าใครกันแน่ที่ต้องการเอาชีวิตเจ้า?”
ร่างของหยุนฟู่ชิงสั่นไหวเล็กน้อย เขาเบิกตากว้างมองโจวเฉิงด้วยความไม่อยากเชื่อ “เจ้าหมายถึงฝ่าบาทหรือ?”
แววเยาะเย้ยฉายผ่านดวงตาของโจวเฉิง เขาไม่เอ่ยแย้ง ถือเป็นการยอมรับโดยนัย
หัวใจของหยุนฟู่ชิงเย็นวาบลงไปครึ่งหนึ่ง เขาส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ “ไม่ ข้าไม่เชื่อ...ตระกูลหยุนของข้าจงรักภักดีต่อแผ่นดินหนันฉูมาทุกชั่วอายุคน ข้าไม่เชื่อว่าฝ่าบาทจะทรงคิดสังหารข้า จะทรงฝังกลบลูกหลานกองทัพตระกูลหยุนทั้งเก้าหมื่นคน”
โจวเฉิงมองท่าทางเจ็บปวดของเขา ยามนี้เขารู้สึกสะใจถึงที่สุด
ความอิจฉาริษยาที่อัดอั้นอยู่ในอกมานาน สลายหายไปจนไร้ร่องรอย
“จงรักภักดีงั้นหรือ? หยุนฟู่ชิง เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้า...รวมถึงกองทัพตระกูลหยุนของเจ้า ก็คือกระบี่เล่มหนึ่งที่แขวนอยู่เหนือพระเศียรของฝ่าบาท กระบี่เล่มนี้ตราบใดยังไม่ถูกปลดลง พระองค์ก็ไม่อาจบรรทมได้อย่างสงบ...”
“หยุนฟู่ชิง เป็นขุนนางแล้ว เจ้าแผ่นดินปรารถนาให้ขุนนางตาย ขุนนางย่อมต้องตาย มาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังจะขัดขืนอีกหรือ?” โจวเฉิงหัวเราะลั่นอย่างเหิมเกริม