“ลองคำนวณเวลาดูแล้ว อีกไม่นานก็คงถึงกำหนด เหลียงอวี่หวง เจ้ามาที่นี่เพื่อทำตามคำมั่นที่ให้ไว้กับข้าหรือ?”
เขาพูดพลางยกมุมปากยิ้มเยาะ แววตาเจือประกายแห่งชัยชนะ
หลายวันมานี้ ไม่ว่าคนที่นี่จะทรมานและหยามหยันเขาเช่นไร เขาก็ไม่สะทกสะท้าน ได้แต่ขบกรามอดทนเงียบ ๆ
เขาเชื่อมั่นว่า ทุกสิ่งจะดำเนินไปอย่างราบรื่นตามที่ตนวางแผนไว้
เหลียงอวี่หวงสูดลมหายใจลึก ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า “พรุ่งนี้จะจัดพิธีอภิเษกสมรสของฮ่องเต้กับฮองเฮา ถึงเวลาแล้วที่เซิ่งกุยจะส่งมอบยาถอนพิษกระมัง?”
เซิ่งกุยเลิกคิ้ว มองเหลียงอวี่หวงอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง
“กำหนดหนึ่งเดือนยังเหลืออีกหลายวัน เหตุใดจึงเลือกจัดพิธีอภิเษกสมรสของฮ่องเต้กับฮองเฮาในวันพรุ่งนี้?”
เหลียงอวี่หวงเกรงว่าจะเกิดเรื่องพลิกผัน จึงตอบอย่างคลุมเครือว่า “ร่างกายของหยุนหลวนทนไม่ไหว...คงรอได้อีกไม่นาน เพื่อให้นางกับบุตรในครรภ์ การจัดพิธีสมรสแต่เนิ่น ๆ ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรือ?”
“เซิ่งกุย พวกเราทำตามที่เจ้าสั่งทุกอย่าง ทั้งยังเลื่อนกำหนดให้เร็วขึ้นหลายวันแล้ว หรือเจ้าคิดจะกลับคำ?”
เซิ่งกุยมองตาเหลียงอวี่หวง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงยากหยั่งถึง “บอกความจริงแก่ข้า เจ้าเคยหลอกข้าหรือไม่? พิธีอภิเษกสมรสในวันพรุ่งนี้ เป็นพิธีของเจ้ากับหยุนหลวนจริงหรือ?”
แววตาเหลียงอวี่หวงไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย เขาสบตาเซิ่งกุยแล้วตอบทีละคำว่า “ใช่ พรุ่งนี้คือพิธีอภิเษกสมรสของเจิ้นกับหยุนหลวน เพื่อไม่ให้กระทบพิธี เจ้ามอบยาถอนพิษออกมาได้แล้ว”