เขารู้อยู่แล้วว่าตนเดาความคิดของคุณชายผู้นี้ถูกต้อง
พวกเขาสังหารผู้ติดตามของเขาจนหมด โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา ทั้งยังไม่คิดจะไว้ชีวิตคนเหล่านั้นแม้แต่น้อย
แต่กลับไว้ชีวิตเขาเพียงคนเดียว
ในเมื่อพวกเขาไม่สังหารเขา ย่อมต้องมีแผนการของตน
ดังนั้นเขาจึงมั่นใจแทบเต็มสิบว่า ตนยังมีประโยชน์ต่อพวกเขา
หยุนหลวนหัวเราะเยาะเบา ๆ “เจ้าฉลาดไม่น้อยทีเดียว”
“ยังพอมีหัวคิดอยู่บ้าง”
ฉู่เฟิงกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มขมขื่น “หากข้าเป็นคนโง่เขลา เกรงว่าคงไม่มีทางตีสนิทบิดาบุญธรรมจนได้เป็นบุตรบุญธรรมของเขา”
เดิมทีตระกูลฉู่เป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ ที่ไร้ความสำคัญที่สุดในเมืองอิงเฉิง
เพราะไร้ผู้หนุนหลัง จึงถูกตระกูลอื่นกีดกันและกดขี่อยู่เสมอ
หลายปีมานี้พวกเขาไม่รู้ว่าต้องอ้อมไปกี่ครั้งกว่าจะมาถึงจุดนี้
สายหลักของตระกูลฉู่มาถึงรุ่นของเขาก็ร่วงโรยไปนานแล้ว เหลือเขาเป็นต้นกล้าเพียงคนเดียว
ฉู่เฟิงมองสถานการณ์ที่ตนเผชิญอยู่ออกยิ่งกว่าผู้ใด
ดังนั้นยามถูกคนตามล่าสังหาร ลอบทำร้าย และไร้หนทางไปต่อ เขาจึงตัดสินใจเด็ดขาดออกจากเมืองอิงเฉิง มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง
เมื่อไปถึงเมืองหลวง เขาไม่ได้แวะไปที่ใด หากตรงไปยังจวนตระกูลเซียว ผู้มีอำนาจล้นฟ้าและกำลังรุ่งโรจน์ดุจตะวันกลางนภา
เขาไม่รู้จักคนของตระกูลเซียวแม้แต่คนเดียว
แต่เขารู้จักแสวงหาโอกาสให้ตนเอง
เขาเฝ้าอยู่หน้าประตูตระกูลเซียวติดต่อกันครึ่งปี ใช้เงินค่าเดินทางจนหมดสิ้น เพียงเพื่อหาโอกาสเข้าใกล้คนตระกูลเซียวสักครั้ง