ในอุโบสถทางเดินอันยาวไกล ยหลันมองเห็นเงาแผ่นหลังของบิดาที่กำลังจะก้าวผ่านประตูวังลำดับที่สองได้ในทันที
หัวใจของนางสั่นคลอน จึงระดมกำลังทั้งหมดของร่างกายร้องเรียกออกไปอย่างสุดเสียง
“พ่อ……พ่อ โปรดชะลอฝีเท้าด้วย”
คำพูดเพิ่งจบปาก นางก็อดไม่ได้ที่จะไอหลายครั้ง
ยหวินเชิ่นเต็มตาด้วยความเป็นห่วง จึงตามร้องเรียกบิดาไปด้วย เสียงของทั้งสองคนถูกส่งออกไป ก้องกังวานเป็นระลอก ๆ ในอุโบสถอันยาวไกล เสียงของทั้งสองดังชัดเจนยิ่งนัก
ยหวินฝูชิงหยุดฝีเท้า หันหลังกลับด้วยแววตาประหลาดใจ จ้องมองบุตรชายบุตรสาวของตนที่วิ่งเหยาะย่ำรุดมาจากแดนไกลเป็นเงาเงา
ยหลันหอบหายใจ ยังไม่ทันได้วิ่งไปกี่ก้าว ขาทั้งสองก็อ่อนแรงจนแทบล้มลงกับพื้น
ยหวินเชิ่นกุมแขนของนางไว้แน่น “อย่ากลัว มีพี่ชายคุ้มกันอยู่ จะไม่มีวันปล่อยให้เจ็บตัวเป็นแน่……”
ปลายจมูกของยหลันรู้สึกขุ่นมัวขึ้นมาทันที
ความมึนตานของจิตใจค่อย ๆ ถูกเบียนหายไปบ้าง
นางกับยหวินเชิ่นพยุงกันและกัน รีบรุดวิ่งตรงไปยังยหวินฝูชิง
ยหวินฝูชิงเห็นบุตรสาวอ่อนล้าเคร่งเครียด เบื้องลึกของดวงตาจึงพลันผ่านความเอ็นดูเวทนาเป็นแรงเฉียบ เขาจึงกลับฝีเท้าเดินกลับมา
ทหารนายพลทั้งหลายที่อยู่โดยรอบต่างมองหน้ากันเป็นเงาเงา
ตระกูลยหวินเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาแล้วหรือ?
ยหวินฝูชิงยื่นมือรองรับยหลันที่พุ่งรุดมาอย่างร้อนรน
ใบหน้าน้อยของนางซีดขาว เหงื่อไหลอาบทั้งหน้าผากและแก้ม
เขาเงยแขนเสื้อขึ้น ทำท่าทางอ่อนโยน โปรยเช็ดหยดเหงื่อบนแก้มของนาง
“หลวนเอ๋ย ท่านหนูช่างมุทะลุนัก ยังไม่หายป่วยกระมัง ไฉนตามมาได้? วางใจเถิด บิดาจะไม่ขวางเจ้ากับรุ่ยหวังอีกแล้ว คราวนี้ที่เข้าวังมา เพื่อเข้าเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน ก็เพื่อขอพระราชโองการพระราชทานสมรสให้เจ้านี่เอง”
“เจ้าป่วยด้วยพิษหวัด ไม่อาจรับลมเย็นได้ ให้พี่ชายรีบพากลับบ้านไป บิดาจะขอพระราชโองการพระราชทานสมรสมาให้เจ้าให้ได้แน่”
ยหลันฟังถ้อยคำของบิดา น้ำตาจึงห้ามสายไม่อยู่ ไหลรินลงมา
นางสะอื้นสะท้าน แล้วพุ่งเข้าอ้อมอกของยหวินฝูชิง
หัวใจของนางเจ็บปวดยิ่งนัก กำชายแขนเสื้อของเขาไว้แน่น
“พ่อ ลูกไม่ต้องการอยู่กับรุ่ยหวังอีกแล้ว โปรดอย่าไปขอเถิด ลูกไม่ต้องการแต่งงานกับเซียวเสวียนรุ่ยแล้ว……ท่านพูดถูกแล้ว เขาไม่ใช่คู่ควรของลูก ลูกควรมองให้เห็นจุดนี้ให้ชัดมานานแล้ว”
ยหวินฝูชิงประหลาดใจยิ่งนัก จ้องมองยหลันด้วยความเซงเซา
“หลวนเอ๋ย เป็นอันใดไปแล้ว? ไฉนจึงมาไม่ต้องการแต่งงานกับรุ่ยหวังเสียฉะนี้?”
“ท่านไม่เคยบูชาเขามาแต่เยาว์วัยกระนั้นหรือ? เป็นความดื้อรั้นของบิดาเองที่ผ่านมา ไม่เคยคำนึงถึงน้ำใจของเจ้าเลย เจ้า……”
ยหลันเร่งรัดขัดจังหวะคำพูดของเขาอย่างสุดร้อนใจ
“พ่อ สิ่งที่ลูกพูดเป็นความจริงทั้งปวง ลูกไม่ต้องการแต่งงานกับรุ่ยหวังจริง ๆ……ลูกแต่ก่อนเยาว์วัยยังไม่รู้แจ้ง บัดนี้ผ่านเรื่องป่วยหนักครั้งใหญ่มา ทุกสิ่งก็รู้แจ้งหมดแล้ว”
“สิ่งที่ลูกมีต่อรุ่ยหวัง ก็เพียงความหลงใหลชั่ววูบของวัยรุ่นเท่านั้น แท้จริงแล้วลูกไม่ได้รักเขาเลย นั่นเป็นเพียงความมัวหมองในใจของลูก บัดนี้ตื่นจากฝันใหญ่ ลูกจึงได้รู้ว่าตนเองเคยผิดพลาดไปเหลือคณาเพียงใด เรื่องของเขาทำให้ลูกต่อสู้กับพ่อมานับครั้งไม่ถ้วน ธิดาไร้ความกตัญญูเช่นลูก……”
ยหลันพูดพลาง แล้วก็กระดกพับกระโปรงคุกเข่าลงกับพื้น นางเงยหน้ามองยหวินฝูชิง ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความแน่วแน่และดื้อดึง
“ลูกไม่รักเขาแล้วจริง ๆ ไม่รักเลยแม้แต่นิดเดียว พ่อเชื่อลูกได้ไหม? ขอร้องแล้ว โปรดเชื่อลูกครั้งนี้สักครั้งเถิด……” เสียงสุดท้ายเต็มไปด้วยความวอนวิงวอน
ดวงตาของยหวินฝูชิงพลันผ่านความประหลาดใจ ภายในใจเขาค่อย ๆ ถูกปลุกเร้าให้ปั่นป่วนขึ้น
เขาตื่นเต้นขึ้นมา กุมแขนของยหลันแล้วช่วยพยุงนางลุกขึ้น
เขายังไม่อาจแน่ใจ ใจก็สั่นคลอนเป็นทุนเดิม จึงถามทีละคำละคำ
“เจ้า……คิดแจ่มแจ้งหมดแล้วจริงหรือ? ถ้าคืนนี้ไม่ไปขอพระราชโองการพระราชทานสมรส บิดาก็จะไม่ขออีกต่อไป เจ้าจะไม่เสียใจจริงหรือ?”
“ผ่านวันนี้ไป พรุ่งนี้เจ้าจะไม่มีโอกาสเหลืออยู่อีกแล้ว บิดาจะไม่ยอมตามใจเจ้าแบบนี้อีก……ให้เจ้ามุทะลุตามอำเพลออีกไม่”
ยหลันมองสีหน้าตึงเครียดของบิดา จมูกนางขุ่นมัวจนรู้สึกแสบเสียดแทง
นางสะอื้นเสียงสั่นพร้อมตอบกลับอย่างแน่วแน่เด็ดขาด “พ่อ ลูกคิดแจ่มแจ้งแล้ว ลูกจะไม่เสียใจแน่นอน บุตรธิดาตระกูลยหวิน รักก็รักเต็มหัวใจ เกลียดก็เกลียดเต็มหัวใจ……ไม่รักแล้ว ก็คือไม่รัก! ลูกรู้แจ้งดีว่าตนกำลังพูดอะไร กำลังทำอะไรอยู่”
ถ้อยคำนี้ของนางกึกก้องชัดเจน ไร้ความรุงรังลังเลอุ่มอุ่มอีกต่อไป
ยหวินฝูชิงเงยคิ้ว อารมณ์อันหนักอึ้งในใจพลันเบิกบานขึ้นทันที
เขาเงยหน้าหัวเราะเสียงดังก้อง กวาดล้างอารมณ์หม่นหมองเมื่อครู่จนสิ้น
“ดี ดีนัก บุตรธิดาตระกูลยหวินย่อมรักเต็มหัวใจ เกลียดเต็มหัวใจ ช่างสะดวกสบายนัก หลวนของบิดา ย่อมเป็นเช่นนั้นเป็นแน่”
“เมื่อเจ้าว่าเช่นนั้น บิดาก็เชื่อเจ้า เจ้าว่าไม่ขอ ก็ไม่ขอ บิดาแท้จริงก็ไม่ปรารถนาให้เจ้าต้องดิ้นรนพัวพันกับพระราชวงศ์……”
ก้าวเข้าประตูวังเท่ากับก้าวเข้าสมุทรลึก เหล่าสตรีที่แต่งงานเข้าสู่พระราชวัง นับหนึ่งนับสองมีสักกี่คนที่มีความสุขความเป็นสุข?
โศกนาฏกรรมเหมือนเลือดสดเช่นนี้ เขาได้พบเห็นมานับไม่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้น พฤติกรรมนิสัยของรุ่ยหวัง เขาก็ไม่เคยชื่นชมเลยตั้งแต่ไหนแต่ไร
ยหลันตามเขาเปลี่ยนน้ำตาเป็นรอยยิ้ม เปลือกตาของนางโค้งลงเป็นครึ่งจันทร์ ดวงตาพลุกพล่านด้วยความดีใจเป็นสุดประมาณที่สิ่งที่สูญไปได้คืนกลับมา
นางกอดยหวินฝูชิงไว้แน่น ทำท่าทีอ้อนออดเหมือนเด็กหญิงวัยสี่ห้าขวบทีเดียว
“พ่อ หลวนคนก่อนทำให้พ่อเป็นทุกข์เป็นทุกข์เรื่อยมา……ธิดาไร้ความกตัญญู ขอพ่อให้อภัยด้วยเถิด”
ดวงตาของยหวินฝูชิงพลันระเรื่อแดงก่ำขึ้นมาเบา ๆ
นับแต่วันที่บุตรสาวหลงรักรุ่ยหวัง ความคิดทั้งใจของนางก็แขวนอยู่กับชายคนนั้นเพียงผู้เดียว นางก็ไม่เคยอ้อนออดแนบสนิทกับบิดาผู้นี้อีกเลย
ผ่านมา เรื่องรุ่ยหวังทำให้ทั้งสองไม่เป็นอื่นไป นอกจากการทะเลาะเบาะแว้งไร้ที่สิ้นสุด
นี่เป็นครั้งแรก ที่บุตรสาวผู้ดื้อรั้นได้เข้าใจน้ำใจอันลึกซึ้งของพ่อแม่ในที่สุด ไม่ต้องเย็นชาห่างเหินกับบิดาผู้นี้เพราะชายอื่นอีกต่อไป
ยหวินฝูชิงอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลง ลับ ๆ ใช้ปลายนิ้วปาดเปลือกตาที่แฉะชื้นของตน
“เด็กน้อยคนโง่เอ๋ย เจ้าเป็นบุตรสาวของบิดา บิดาจะไปโกรธเจ้าได้อย่างไรได้?”
ยหลันมองบิดาที่แอบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา หัวใจของนางเจ็บแสบยิ่งนัก น้ำตาจึงไม่อาจรั้งไว้ได้ ทะลักขึ้นเต็มขอบตา
นางกอดแขนของบิดาไว้ เสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด สะอื้นเสียงสั่นขอขมา
“พ่อ ลูกขอโทษเถิด เรื่องมาแต่ก่อนเป็นความไม่รู้แจ้งของลูกเอง ชอบทำให้พ่อโกรธเคือง ต่อจากนี้ ลูกจะไม่ทำให้พ่อโกรธอีกแล้ว……เรื่องสิ่งใดลูกจะฟังคำสั่งของพ่อทั้งสิ้น ลูกจะไม่ทำร้ายหัวใจของพ่ออีกต่อไปเพราะใครอื่นอีกเด็ดขาด”
ยหวินฝูชิงได้ยินถ้อยคำเช่นนั้น ร่างของเขาจึงพลันสั่นระริกขึ้นมาเบา ๆ
สายน้ำที่กักขังอยู่ในขอบตา ใกล้จะรั้งไม่อยู่จนไหลรินลงมาเหลือเกิน
เขาฝืนรั้งน้ำตาที่พวกพองถี่ถ้วนนั้นไว้ ฝืนจนทั้งร่างสั่นสะท้านไปหมด
เขาเลี่ยงสายตาของยหลัน ไอสั่น ๆ แล้วกล่าวว่า “เจ้าตามพี่ชายกลับบ้านไปเถิด บิดาได้รู้เจตนาของเจ้าแล้ว ย่อมจะไม่กราบทูลขอพระราชทานอีกเป็นแน่ ร่างกายเจ้าไม่ค่อยสมบูรณ์ ก็ควรได้รับการดูแลฟื้นฟูให้ดี ๆ……สักวันหน้าเมื่อได้โอกาส บิดาจะพาเจ้าไปสนามรบสังหารศัตรู”
ยหลันพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟังดีงาม ด้วยความรักไม่เต็มใจจะจาก ถูกยหวินเชิ่นจูงมือนำไปยังประตูวัง
ยหวินฝูชิงฝืนอารมณ์ภายในใจอยู่แล้วตลอด วินาทีที่เห็นบุตรชายบุตรสาวหันหลัง
เขาก็หันกายฉับพลัน เดินไปไกลออกไปอีกหน่อย หลบสายตาของเหล่าทหารนายพลทั้งหลาย ใช้มือเท้าพิงกำแพงวัง ร่างโค้งงอลงเล็กน้อย ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างไร้เสียงใด ๆ