ชาวแคว้นเหลียงคงพร้อมใจกันกล่าวโทษฝ่าบาท บีบให้พระองค์ประหารคนจากแคว้นศัตรูหนันฉู
เหลียงอวี่หวงเม้มริมฝีปากบาง เงียบงันไม่เอ่ยคำ
ในใจเขาสับสนยิ่งนัก คาดไม่ถึงว่าเซียวถิงเยี่ยนจะใช้วิธีทำลายตนเองเช่นนี้ เพื่อช่วยหยุนหลวน
เขาไม่คำนึงถึงอันตรายของตนเอง เรียกได้ว่ายอมสละชีวิตเพื่อคุณธรรม
แม้ต้องตกอยู่ในห้วงทุกข์ยาก เขาก็ยังจะช่วยหยุนหลวนอย่างไม่ลังเล
ความรักอันลึกล้ำเช่นนี้ เขาจะเทียบได้อย่างไร?
ในชั่วขณะนี้ เหลียงอวี่หวงจึงตระหนักว่า ตนกับเซียวถิงเยี่ยนไม่มีสิ่งใดให้เปรียบเทียบกันได้เลย
เขารักหยุนหลวนจริง ๆ
รักจนยอมทิ้งชีวิตของตนโดยไม่ลังเล เพื่อแลกกับชีวิตของหยุนหลวน
เหลียงอวี่หวงค่อย ๆ หลับตาลง
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเพียงใด ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็ตัดสินใจได้แล้ว
“ไปตอบเยี่ยนอ๋อง เจิ้นจะสนับสนุนการตัดสินใจของเขาอย่างเต็มกำลัง เรื่องราวที่เหลือ เจิ้นจะจัดการให้เรียบร้อย เพื่อให้เขาไร้ความกังวลและหลีกเลี่ยงอันตรายให้มากที่สุด”
เฉิงเฟิงมองเหลียงอวี่หวงด้วยสีหน้าตื่นตะลึง “ฝ่าบาท จะทรงปล่อยให้เยี่ยนอ๋องรนหาที่ตายเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ? ไม่เพียงไม่ทรงห้าม ยังจะสนับสนุนเขาอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ทรงคิดถึงผลที่จะตามมาหรือยังพ่ะย่ะค่ะ? เมื่อถึงเวลานั้น ไม่เพียงเซียวถิงเยี่ยนจะตกอยู่ในอันตราย ยังจะพาฝ่าบาทต้องวุ่นวายไปด้วย... หากเซิ่งกุยกับเซียวจื่ออวี้ฉวยโอกาสก่อเรื่องขึ้นมาอีก ก็คงง่ายดายยิ่ง”