เขาอ้าปากหมายจะกล่าว ก่อนเอ่ยเตือนอย่างอดไม่ได้ว่า “องค์อ๋อง อย่าทรงมองโลกในแง่ร้ายนักเลย พระชายาเป็นผู้มีบุญ ย่อมได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์ นางต้องแคล้วคลาดปลอดภัย ผ่านพ้นเคราะห์คราวนี้ไปได้แน่ ก่อนหน้านี้มีอุปสรรคมากมายเพียงนั้น นางยังฝ่าฟันผ่านมาได้ คราวนี้ย่อมต้องผ่านไปได้เช่นกัน”
“กระหม่อมพลิกตำราแพทย์หามาตลอดทั้งคืน ไม่หยุดค้นหาวิธีรักษา หากเป็นไปได้ ขอองค์อ๋องโปรดให้คนนำตำราแพทย์เกี่ยวกับวิชากู่ของเผ่าอู๋กู่มาให้กระหม่อมอีกสักหน่อย กระหม่อมจะได้อ่านและศึกษาดู”
ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ถนัดเรื่องพิษกู่ เรียกได้ว่าไม่รู้เรื่องด้านนี้แม้แต่น้อย
พิษกู่กับวิชาแพทย์นั้นแตกต่างกันมาก
เขาต้องค้นคว้าให้ถี่ถ้วน เพื่อแก้ปัญหาเรื่องพิษกู่ให้ได้
เซิ่งกุยคือคู่ปรับตัวฉกาจที่สุดของเขาในยามนี้
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องหาวิธีปรุงยาถอนพิษกู่ให้พบ มิฉะนั้นองค์อ๋องจะเอาชนะเซิ่งกุยได้อย่างไร?
หมอเทวดาหลู่ร้อนใจยิ่งกว่าใคร
เมื่อเห็นเซียวถิงเยี่ยนมีสภาพย่ำแย่ ในใจเขาก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย
หยุนหลวนนอนอยู่ตรงนี้ สำหรับองค์อ๋องแล้วก็เป็นการทรมานอย่างหนึ่ง
หากรูชุนรู้ว่าหยุนหลวนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ไม่แน่นางคงร้องไห้จนตาบวม ยังดีที่ท้ายที่สุดเขาไม่ได้พารูชุนมาแคว้นเหลียง แต่ฝากนางไว้กับตงเคอ ให้พำนักอยู่ตรงชายแดนหนันฉู
อย่างไรที่นั่นก็ปลอดภัยกว่า
เขากับอวี๋ชิงต่อให้พบอันตรายก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยยังมีวิชาแพทย์ไว้ป้องกันตนเอง ทว่ารูชุนไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่ ทั้งยังไม่รู้วรยุทธ์ หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจถึงแก่ชีวิต