เซียวไต้เห็นว่าทุกอย่างราบรื่นเป็นอย่างยิ่ง ก้อนหินในใจของนางจึงร่วงลงสู่พื้นอย่างสิ้นเชิง
นางเพียงรอให้ถึงรุ่งเช้าวันพรุ่ง เพื่อดูว่าเหลียงอวี่หวงจะถูกประหารอย่างไร
ขอเพียงเหลียงอวี่หวงตาย นางก็จะไร้กังวลอย่างแท้จริง และครอบครองแผ่นดินแคว้นเหลียงแต่เพียงผู้เดียว ทุกสิ่งทุกอย่างในแคว้นเหลียงล้วนเป็นของนาง ผู้ใดคล้อยตามนางย่อมรุ่งเรือง ผู้ใดขัดขืนนางย่อมพินาศ นางจะเหยียบทุกคนไว้ใต้ฝ่าเท้า ให้คนเหล่านั้นต้องเงยหน้ารอคอยลมหายใจจากนางจึงจะมีชีวิตอยู่ได้
เซียวไต้เอนกายซบอกเหลียงเหวินคัง ก่อนยิ้มอย่างอ่อนหวานราวสายน้ำ “ฝ่าบาททรงดีกับหม่อมฉันยิ่งนัก... ฝ่าบาท หม่อมฉันอยากกลับไปประทับที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ คืนนี้ก็อยากกลับไป ที่นั่นอยู่สบายกว่า”
เหลียงเหวินคังพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี “ได้ เช่นนั้นก็กลับตำหนักเฟิ่งอี๋เถิด ไต้เอ๋อร์ ไม่ว่าเจ้าพูดสิ่งใด เจิ้นก็จะตอบตกลง”
เซียวไต้เบิกบานใจยิ่งนัก นางเลิกคิ้วยิ้ม พลางเหลือบมองเหลียงหนีหวง ก่อนพาเหลียงเหวินคังออกจากที่นี่ มุ่งหน้าไปยังตำหนักเฟิ่งอี๋
เมื่อกลับถึงตำหนักเฟิ่งอี๋ นางก็ชำระล้างกายและเปลี่ยนอาภรณ์ ครั้นสวมฉลองพระองค์หงส์อันหรูหราประณีตอีกครั้ง จึงรู้สึกว่าตนเองได้กลับมามีชีวิตอย่างแท้จริง
นางถอนหายใจเบา ๆ แล้วสั่งให้คนยกอาหารเลิศรสมาวางเต็มโต๊ะ
นางลิ้มรสอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ตลอดเวลานั้นล้วนให้เหลียงเหวินคังคีบอาหารให้
นางนั่งอยู่ตรงนั้น มองท่าทีวุ่นวายของเหลียงเหวินคังอย่างสนอกสนใจ