แผนยืมมือสังหารผู้อื่นนับว่าแยบยลล้ำเลิศ
น่าเสียดายที่จงหลินไม่อาจคาดคิดได้ว่า หยุนหลวนมองแผนการของเขาออกตั้งแต่แรก จึงซ้อนกลกลับคืน
นางเฝ้ารออย่างยิ่งว่า เมื่อจงหลินเห็นว่านางยังไม่ตาย สีหน้าตื่นตะลึงของเขาจะเป็นเช่นไร
ย่อมต้องน่าสนใจเป็นแน่!
จงหลินไพล่มือไว้ด้านหลัง ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในห้อง
เขาเหลือบมองรอยเลือดที่ไหลย้อยลงมาจากข้างเตียง
แววขบขันผุดวาบขึ้นในดวงตาโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีคิดว่าหลวนหยุนจะเก่งกาจเพียงใด ใครจะรู้ว่าเขาเพียงลองลงมือเล็กน้อย ขยับนิ้วมือไม่กี่ครั้ง ก็อาศัยมือของเมิ่งเฉา สังหารหลวนหยุนได้แล้ว
ครานี้เขาได้ผลถึงสองประการในคราวเดียว ทั้งกำจัดตัวไร้ประโยชน์อย่างหลวนหยุน และกุมจุดอ่อนของตระกูลเมิ่งไว้ได้
หากท่านกั๋วจ้างทราบเรื่อง ย่อมไม่ตำหนิเขาที่ตัดสินใจสังหารหลวนหยุนโดยพลการเป็นแน่
เมื่อหลวนหยุนตายแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดสั่นคลอนตำแหน่งของเขาในใจท่านกั๋วจ้างได้
คนที่ท่านกั๋วจ้างไว้วางใจและพึ่งพามากที่สุด จะเป็นผู้อื่นไปมิได้ นอกจากเขา
หากผู้ใดกล้าแย่งชิงสิ่งของของเขาไป เขาย่อมสังหารเทพเมื่อพบเทพ สังหารพุทธะเมื่อพบพุทธะ
จงหลินข่มกลั้นความฮึกเหิมในใจ แสร้งทำเป็นเดือดดาลยิ่ง ใบหน้าเขียวคล้ำพลางชี้ไปยังชายชุดดำสองคนที่ลงมือสังหาร
“พวกเจ้าเป็นใคร กลางวันแสก ๆ ยังกล้าก่อเหตุสังหารคนในจวนกั๋วจ้างของข้าอีกหรือ? ใครเป็นคนบงการให้พวกเจ้าฆ่าคนตามอำเภอใจเช่นนี้?”