ฟู่หมิงเจากล่าวพลางจากไปอย่างเร่งร้อนโดยไม่หยุดพัก
ฟู่จืออวี้นั่งอยู่บนเก้าอี้เท้าแขน ประคองถ้วยชาไว้ในมือ ก่อนยกมุมปากยิ้มบาง
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ข้าดีกับเจ้าถึงเพียงนี้ ดูพี่ชายใหญ่ของข้าสิว่าโปรดปรานเจ้ามากเพียงใด เพื่อเจ้า เขาถึงกับต้องตัดใจยอมสละของรัก ตั้งปณิธานว่าจะขับไล่หญิงงามที่เขาทะนุถนอมเหล่านั้นไปให้หมด เจ้าได้แต่งกับพี่ชายใหญ่ของข้า นับเป็นที่พึ่งพิงอันประเสริฐที่สุดแล้ว หวังว่าเจ้าจะรู้จักที่ต่ำที่สูง อย่าปฏิเสธสุราคารวะแล้วเลือกดื่มสุราลงทัณฑ์!”
นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วสั่งให้คนจัดการนัดหมายให้ฟู่หมิงเจากับเฝิงซู่ชิงพบกันในวันรุ่งขึ้น
——
รุ่งเช้าวันถัดมา หยุนหลวนก็ตื่นขึ้น
ท้องของนางหิวโหยจนแทบทนไม่ไหว
เซียวถิงเยี่ยนรีบให้คนยกอาหารเช้ามา
ใครจะคิดว่าหยุนหลวนเพิ่งดื่มโจ๊กไปได้ไม่กี่คำ ก็เริ่มอาเจียน
แววตาของเซียวถิงเยี่ยนเต็มไปด้วยความปวดใจ เขาหมดหนทางอื่น ทำได้เพียงเฝ้าอยู่ข้างกายนาง ใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังให้นางอย่างแผ่วเบาเพื่อช่วยให้หายใจคล่องขึ้น
หลังจากหยุนหลวนอาเจียนสิ่งที่อยู่ในท้องออกมาจนหมด นางจึงหยุดอาเจียน
นางไม่อยากกินสิ่งใดอีกแล้ว
อาการแพ้ท้องในวันนี้ดูจะหนักกว่าเมื่อวาน
เพิ่งลุกจากเตียงในยามเช้า นางก็กินอะไรไม่ลง ไม่ต้องพูดถึงอาหารเลย ต่อให้ดื่มน้ำสักอึก เกรงว่าก็คงต้องอาเจียนออกมา
นางเอนกายพิงอ้อมแขนเซียวถิงเยี่ยนอย่างอ่อนแรง
“อาเยี่ยน ข้าทรมานเหลือเกิน”
“ทั้งที่หิวมากและอยากกินอะไรสักอย่าง แต่ข้าก็กลัวว่าจะอาเจียนออกมา ความรู้สึกตอนอาเจียนช่างทรมานยิ่งนัก”